Koude voeten

Brrr. De thermometer gaf vanochtend -6 celsius aan en de Dijklaan was bedekt met een nare sneeuwlaag. Nee, niet zo'n mooi zacht, vers pak, maar een harde, klonterige, vastgevroren laag. Glad dus, en geen weer om er op de fiets op uit te trekken. Facebook en Whatsapp lieten zien dat de Daltons geen risico wilden lopen en opteerden voor een spinningles bij Ineke in het Sportcentrum.
Slechts een enkele, eigenwijze, Dijkridder dacht het beter te weten, notabene zonder helm. Drieëndertig minuten later was ook hij weer terug.

De beslissing om niet op de fiets te stappen had ik gisteren al genomen. De post bezorgde namelijk een stuurhouder en een dongle zodat ik mijn Tacx kan aansturen via mijn Ipad. En dat wilde ik even uitproberen. Dat ziet er dan zo uit.

Het programma is veel minder uitgebreid dan het programma op de laptop. Maar nadeel van de laptop is dat je die eerst moet afsluiten, mee moet nemen naar de garage, weer moet opstarten, de fietscomputer, hartslagband en de tacx moet koppelen etc. Met de Ipad ben je zo klaar, en je hebt hem mooi voor je op het stuur gemonteerd.
Onbegrijpelijk is wel dat de dongle, dat is het zendertje dat de gegevens van en naar de Ipad stuurt, nog een oude Ipad aansluiting heeft. Dus moet je weer een verloopstekker aanschaffen. Kostens € 30,00. Ja, ja, meneer Apple weet van rekenen. Hieronder de zwarte dongle en het witte verloopstekkertje.
Het aardige van de dongle is wel weer dat je die op je Iphone kunt aansluiten en je dus je buiten trainingen inclusief hartslag in beeld kunt brengen via gratis programmaatjes (apps) zoals Endomondo en Sportstracker.

De software op de Ipad werkt nog niet helemaal vlekkeloos maar de foutjes zullen er wel via een update uitgehaald worden. Voorlopig ben ik dik tevreden. Een duidelijke weergave van wat je aan het doen bent.
Maar helaas geen oplossing voor m'n koude voeten.

Epke

Doe je even een paar weken niet mee, dan rijden die mannen ineens een stuk harder.
Goedemorgen heren, kan het even wat minder? Direct bij het sportcentrum ging het gas er al op en al voor Bakkeveen moest ik notabene lossen. En dat was toch echt niet de bedoeling. Fietsen maakt nederig.
Zo nederig zelfs dat ik de heren voorstelde om zonder mij verder te gaan zodat ik zou kunnen vervolgen met een rustige duurtraining. Maar nee hoor, zo makkelijk kwam ik er niet vanaf. Samen uit samen thuis werd er gebruld. En in plaats van achteraan "aan het elastiek" moest ik voorop om het tempo aan te geven. Het werd dan ook een pittig ritje.

Zo langzamerhand kennen we de paadjes in de omgeving wel. Maar saai wordt het niet. Dat heeft meerdere oorzaken. Onderweg wordt er namelijk veel aan kennisoverdracht gedaan. Zo werd vanochtend veel aandacht besteed aan de mier in al haar facetten. Fascinerend hoor, wat je allemaal wel niet met zo,n beestje kunt doen. Maar, je moet wel goede ogen hebben.

Een andere reden is gelegen in het feit dat er iedere week een speciale hindernis in de route wordt opgenomen. Een aantal weken geleden stond de evenwichtsbalk op het programma, vandaag de waterbak.

Maar ook de waterbak werd probleemloos genomen. Het gerucht gaat dat volgende week de dubbele oxer in het parcours opgenomen wordt.

Zoals de foto laat zien was het bij tijd en wijle een smerige boel in het bos en over de valpartijen zullen we het maar niet hebben. Daar wordt het thuisfront namelijk een beetje nerveus van. Nou ja, vooruit, ééntje dan. Het laatste deel van de route liep door het bos van Roden. Zo dichtbij en toch voor mij onbekend. Ook daar af en toe een dikke modderprut. Met een beetje sturen kom je daar meestal nog wel langs. Henk dacht daar anders over. Vol overgave stuurde hij met een noodvaart zijn stalen ros de dikke prut in. Maar nog voor dat zijn fiets de grond raakte vloog hij, als ware hij Epke Zonderland door de lucht al eindigend in een perfecte landing. Jammer Henk, we krijgen eerst nog de winterspelen.

Iets over negenen vanochtend vertrokken de Daltons vanaf Sportcentrum Leek. Vijf minuten later vertrok buurman Harko op de racefiets. Patrick, Klaas en Freek zouden om 9.45 uur vertrekken. Dus bleef er voor ons nog maar één optie over. Wim en ik vertrokken om 9.30 uur. Wim heeft toch nog wat last van zijn nek na de valpartij van drie weken geleden en ik voelde er na het debacle van vorige week (ik kreeg mijn hartslag niet omhoog en kwam geen meter vooruit) niets voor om ook nog eens de hoon van de Daltons op mij neer te laten dalen. Low profile dus. Even op zoek naar het zelfvertrouwen. Op mijn oude mountainbike, en met het stellige voornemen om ieder uur wat te eten. Best wel wat gespannen ook. Zou het vandaag weer zo waardeloos gaan als vorige week? Ja,ja, fietsen is ontspanning dacht ik al koersend naar het Hoornse meer.
Wat een drukte. Half Groningen had kennelijk de hardloopschoenen aangetrokken.

Een man, voorover gebogen op een bankje aan het Paterswoldermeer, krabbelend in een notiteboekje verplaatste mijn gedachten even naar mijn voorgenomen Italië-avontuur. Verwantschap?

Toen Wim na een uurtje zei dat hij aan zijn benen kon merken dat ik weer de oude was wist ik genoeg.
Wat een weertje, wat een zonnetje. Nauwelijks boven nul maar volop genieten. Wat zeiden de Klisjeemannetjes ook al weer in 1977? "Fysiek is altijd psychisch".
En dat zelfs over temperatuurbeleving te twisten valt, zagen wij onderweg.

Ietwat vreemd keek Wim vanonder zijn -met plakband bij elkaar gehouden- fietshelm op toen ik zijn instructie om even voorbij het viaduct van Haren rechtsaf te slaan negeerde. "Volg mij", brulde ik. En Wim volgde.
Wim fietste over paadjes en weggetjes waar hij nog nooit was geweest. Eindelijk kreeg ook hij het euforische gevoel dat hij zo vaak bij ons had weten op te wekken wanneer hij ons oog in oog had gebracht met een stukje mooi natuur.
Van Paviljoen Sassenhein (als we straks niet meer kunnen fietsen worden wij daar lid van de visvereniging), via Glimmen, Noordlaren en Midlaren naar Paviljoen Meerzicht.

Genieten van het uitzicht, de kleuren en elkaars verhalen. Weinig wind, maar toch voldoende om ons het gevoel te geven serieus gewerkt te hebben. Bijna 70 kilometer met een gemiddelde hartslag. Als dat geen mooie duurtraining is?

Glühwein en Snerttocht

Wat een mazzel na al die regen van gisteren en afgelopen nacht.
Toen we vanochtend om negen uur, uitgezwaaid door Taco, wegreden van het sportcentrum was het zo waar droog. Inmiddels komt het weer met bakken naar beneden.
Zo langzamerhand kun je wel uittekenen hoe de route voert. 't Pad, Coendersborg, Harensebosje, Bakkeveen, Slotplaats, Duurswaldmerheide, en weer Bakkeveen.

En toch is ieder keer weer anders.
Dankzij Jan, Robert en Wim lag het tempo weer lekker hoog.
Het wordt hoog tijd dat Robert weer naar zee gaat. En wat mij betreft neemt hij Jan en Wim mee. Dan kunnen we weer eens lekker rustig touren op zondagochtend.
Maar eerlijk is eerlijk, er werd steeds gewacht op elkaar.
Bij tijd en wijle was het flink modderig met zeer verraderlijke plassen, zo kan Wim ons gelukkig navertellen. Maar het was wel even schrikken toen hij door zo'n plas heen reed, zijn voorwiel de diepte in dook en Wim een akelige smak maakte. We dachten even dat hij het bos uit gedragen zou moeten worden, maar na vijf minuten had hij alweer het hoogste woord. Tien minuten later reed meneer zelfs weer op kop.
In tempo ging het richting freulevijver waar de fietsen vakkundig werden schoongemaakt.
Dat moest ook wel, want er stond nog een kerstborrel op het programma en dan wil je toch een beetje netjes voor de dag komen.
Ook een aantal dames van SFC Westerkwartier had de fietsschoenen aangetrokken en waren het bos ingegaan. En dan waren er natuurlijk ook nog eens de spinners die zich anderhalf uur hebben laten afmatten door Taco.
Dit gezelschap bleek goed voor 10 liter snert. Over de glühwein zullen we het maar niet hebben.

Iedereen fijne feestdagen gewenst.