Pien in de poot'n

Poeh, dat is wel heel lang geleden hoor, dat ik strompelend de trap af kom. Maar, dat heeft dan ook wel zo z'n reden. Na een nacht van weinig slaap, vanochtend om tien voor half zeven op het fietsje gestapt richting Sportcentrum Leek.

De Holterbergtoertocht 2014 stond op het programma. 

Het was eigenlijk mijn bedoeling om zaterdag de 100 mijl van Drenthe te fietsen maar onder druk van Margrethe werd het dus toch de Holterberg op zondag. En de Beuseberg, en de Markeloseberg en de Luttenberg en de Lemelerberg.

En dat doet nu pien in de poot'n. Zeker als het tempo dan ook nog eens lekker hoog ligt. Marco klokte gemiddeld 31,5 en mijn teller gaf gemiddeld 30,9 aan.

Na 75 kilometer koffiestop

waarna we de resterende 40 km in de regen hebben afgelegd.

Goed georganiseerde tocht, door een mooi stukje Nederland in een prima gezelschap.

Maar helaas nog geen Sallandse asperges.

Hoe anders

En dan te bedenken dat we vorig jaar, op zondag 24 maart nog geen kilometer op de weg gefietst hadden. Door de kou en het slechte weer dat voorjaar verbannen naar de garage. Naast elkaar op de tacx uren maken. De ogen gericht op de één of andere film.

Nee, dan is het dit jaar wel anders. Vorige week donderdag een mooie tocht van 160 km met Robert en Jan naar Giethoorn en terug.

Vrijdag een rondje Garnwerd met Margrethe en vandaag weer met SFC Westerkwartier op de pedalen.
Maar liefst vijf dames en twaalf heren vertrokken vanochtend om 9.30 uur vanaf het Sportcentrum. De dames keurig in het roze, de heren, op één na in het groen. Voor een enkeling blijft het moeilijk om afscheid te nemen van het op chocomel gelijkende oude tenue.

Best wel lastig hoor, wat moet je aan op zo'n dag als vandaag waarop het kwik richting de twintig graden zou gaan. Lange mouwen, korte mouwen, beenstukken, windbreaker? Wim had het goed voor elkaar. Bij het pakken van zijn fiets uit de garage griste hij nog een poetsdoek mee, die hij de hele ochtend onder zijn jasje had open gevouwen. Want het was best wel fris. Zeker in het begin.

Windje uit oostelijke richting, dus daarom ook maar die kant op beginnen. Terug wind mee is altijd prettiger dan tegen. Een mooie route uit de koker van Albert, voor velen over onbekende paden.

De eerste veertig kilometer lekker rustig aan, gezellig keuvelend. Draaiend volgens een vast patroon zodat we om beurten twee aan twee op kop reden, dan weer naast de één fietsend, dan weer naast de ander. Ideaal voor Wim die zodoende wel een keer of tien dezelfde grap kon vertellen. (Ik kende hem natuurlijk al.)

In het zicht van de hem zo bekende scheepswerven ging het mis bij Robert. Er knapte iets bij hem. Gelukkig was het maar een spaak. En met een geknapte spaak in zijn achterwiel kon hij niet meer verder, althans dat zei hij. Op eigen aandringen lieten we hem achter. Opmerkelijk dat hij eerder dan ons thuis bleek te zijn terwijl wij er de laatste twintig kilometer behoorlijk het gas op hadden.

Een korte detour door de stad lokte ons bijna naar een terras op de Grote Markt voor een lekker koud pilsje, maar het werd een bakje koffie in het Sportcentrum.

Lekker tochtje in zomerse sferen!

Klimmen tegen MS (update1)

Het begint ergens op te lijken.


Zo heb ik deze week twee busjes laten maken waarin giften voor KTMS kunnen worden gedeponeerd. Eéntje staat er op kantoor en de direct kwam het bericht van Ter Veld Tweewielers uit Zevenhuizen dat ik daar ook een busje mocht neerzetten. Dus vanmiddag direct naar Jelmer en Wilfred gereden.

En wat te denken van het volgende?
Afgelopen donderdag bestond de Odd Fellows Drie Schakels Loge no. 7, (waar ik lid van ben) 115 jaar. Dat werd groots en fantastisch gevierd. Om de consumpties te kunnen betalen moesten er muntjes gekocht worden. En de muntjes die aan het einde van de avond over waren werden gedoneerd aan KTMS. Daarvoor was zelfs een mooie poster gemaakt. Broederen, heel hartelijk dank hiervoor.

Op 10 mei a.s. organiseer ik een spinningmarathon in Sport Centrum Leek. Het idee moet nog wat nader worden uitgewerkt, maar Taco de Jong reageerde direct enthousiast. De bedoeling is een marathon van 4 uur, in de grote zaal waar dan 30 fietsen beschikbaar zijn. De jacht op instructeurs is inmiddels geopend. Wietse en Yolanda van SFC Westerkwartier reageerden direct enthousiast. Binnenkort zal ik ook anderen benaderen. Tussen de bedrijven door is er tijd voor appeltaart, die daarvoor speciaal gebakken wordt door ........(wie biedt zich aan?) En de opbrengst van de marathon gaat natuurlijk naar "Klimmen tegen MS".

Openingsweekend

Wow, wat een weekend.

Eerst de openingstocht van SFC Westerkwartier op zaterdag.

Dat er maar liefst 40 deelnemers waaronder 8 dames zouden meedoen had ik niet durven hopen.

En iedereen in het nieuwe fietstenue.

Wat een plaatje, wat een indruk.

Gezelligheid troef bij de Norgerberg, waar de uitbater direct door zijn appeltaart heen was. En toen moest het nog zondag worden.

Op de terugweg nog even langs één van de sponsoren.

Mooi rustig tempo, samen uit, samen thuis.

En voor wie het te langzaam ging?

Ach, die mocht zich vanochtend uitleven.

Marco spreek je niet tegen.

Marco gehoorzaam je.

Dus als Marco zegt: "tenminste een gemiddelde van 30, en we houden met niemand rekening", dan doe je dat.

Vlak na Zevenhuizen reed hij lek. We hadden graag rekening met hem gehouden. Maar ja, Marco spreek je niet tegen. Marco gehoorzaam je.

We keken nog één keer achterom.

Ineens wisten wij ons omring door een aantal kannibalen. Oeps! Daar ging het tempo. Omhoog en niet te zuinig ook. Tegen de wind in werd er boven de 35 km/u geknald. Maar dat was niet de bedoeling. Cor genoot zichtbaar. Eindelijk eens mannen waarmee hij zich kon meten en ook Robert leek weinig moeite te hebben. Volgen kon ik wel. Maar kop overnemen? Pffff!

Toen de wind in de rug kwam en het tempo nog eens werd opgeschroefd naar zo'n 45km/u hadden en hielden de meeste SFCers het wel voor gezien. Er werd koers gezet richting Leek waar Robert en Jan aan de koffie gingen. Listig als hij is wist Wim een ieder af te troefen bij de allesbepalende sprint om het plaatsnaam bordje Leek. Cor, Martijn, Wim, ik en de witte tornado uit Norg gingen door. Vlak voor Briltil boog Wim naar links en in Niekerk werd de witte tornado vakkundig gelost. De groenzwarte driemansformatie denderde door richting de woonplaats van Cor.

Martijn en ik waren vastbesloten om de 100 km vol te maken maar toen we ons eenmaal de koffie en gevulde koeken van Cor hadden laten smaken kwam van dit goede voornemen niets meer terecht. De wind was inmiddels behoorlijk aangetrokken en "vol tegen" buffelden we samen huiswaarts.

Het Seizoen Is Geopend!