Het buitenseizoen ligt al weer een paar maanden achter ons. De dagen zijn tekort om 's avonds op de fiets te klimmen. Hoewel, nog onlangs werden er in het donker twee Dijkridders gespot. Uitgerust met felle schijnwerpers op het stuur traden zij op de Bakkeveense Heide buiten de gebaande paden. Een mooi experiment, zeker voor herhaling vatbaar.
Maar goed, wat moet je doen om je conditie op peil te houden als je niet naar buiten kunt.
Wickie en PdP kiezen regelmatig voor de Tacx. Dat is een constructie waarbij het achterwiel van de fiets loskomt en je als het ware in het luchtledige trapt. Het achterwiel loopt tegen een verstelbare rol aan, waarmee je de weerstand kunt regelen. Voordeel is dat je je huis niet uit hoeft en je normale fietszithouding kunt aannemen.
Anderen kiezen voor krachttraining in een sportschool of spinnen er in groepsverband onder leiding van een instructeur, en gelardeerd met opzwepende muziek, lustig op los. Maar een enkele Dijkridder neemt het spinnen wel erg letterlijk.
Na krap twee uur bracht de route ons weer dichtbij de Dijklaan. Freek en Patrick sloegen af. Wim en ik knoopten er nog een uurtje aan vast. Het voornemen om ook dit laatste uurtje als duurrit uit te fietsen, dit ter voorbereiding op de Amstel Gold Race, was tegen dovemansoren gericht. Natuurlijk moest Wim de heide van Bakkeveen op en moesten er weer wat heuveltjes aan geloven. Op m'n tandvlees. Maar de laatste kilometers heb ik wraak genomen (of niet Wim?).
