Dijkridders

Niet bedoeld voor watjes

2012-01-29T15:07:00.001+01:00

Brrr... Het is -4°C om half tien. (Als er ooit een ontmoedigende temperatuur was is dat het wel lijkt mij.)

was gisteren één van de reacties op het bericht dat er vanochtend gefietst zou worden.
Ongetwijfeld niet afkomstig van één der Dijkridders. Of toch ......
Feit is dat er maar vier Ridders de koude zouden trotseren.
Paul, Freek, Wim en ik en daarmee is de harde kern gegeven. De andere heren zien we nog zelden op de fiets.

En met die koude viel het overigens erg mee. Pas op de terugweg met wat opkomende oostenwind gingen de handen en voeten protesteren. Op de heenweg was het windstil en scheen het zonnetje.

Even dacht ik dat ik ook moest afhaken, want in 1 nacht was mijn ATB veranderd in een fiets met terugtraprem. Gelukkig kon dit euvel met de kennis van Freek en de WD40 spuitkracht van Wim snel worden verholpen. Wim dolgelukkig dat hij niet hoefde te druppelen.

Paul en Wim hadden zich gewapend met plastic zakjes om de vingers en Freek had zich de hele nacht al warm getrapt op zijn Tacx. Ik had mijn NASA nepper handschoenen aan. Ja, we waren er op gekleed.

Paul stelde een bezoek aan de Pingo' s voor. En Paul spreek je niet tegen, want je hoopt dat hij de geleende spullen toch een keer terugbrengt. En hopen, dat doe je in stilte. Dus zeiden we niets en fietsten we richting de Duurswaldmerheide, maar wel met de nodige omwegen.
Net onderweg moest er al weer gestopt worden. Wim stapte van zijn fiets en begon allerlei rare bewegingen te maken. Gelukkig waren we in het bos en vrijwel de enigen.De vergelijking met de fietsmeneer diende zich terstond aan

Maar gelukkig werd het toch een mooie rit van zo'n kilometer of 53.
En konden wij met eigen ogen het eerste laagje natuurijs van dit jaar bewonderen.

Bij Bakkeveen kozen Freek en Paul voor de kortste weg naar huis. Wim en ik wilden niet voor elkaar onderdoen en namen nog een extra lusje bos en heide mee.
De geplande tweeëneenhalfuur werden met gemak gehaald.

- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Clubhuis

Prikkel 29 januari

2012-01-28T17:12:00.001+01:00

Het belooft morgen een mooie frisse dag te worden.
We pakken de ATB en vertrekken op half tien vanaf de Dijklaan.
De bedoeling is een ritje van zo'n tweeënhalf uur, maar twee en een half uur is ook correct.
Wim rijdt voorop.
A demain!

- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Clubhuis

Spinning

2012-01-22T11:17:00.001+01:00

Door de regen verjaagd hebben Wim en ik vanochtend onze toevlucht gezocht in de sportschool.
Freek en Patrick kozen voor de tacx en zo waren de Dijkridders toch weer lekker bezig.

Geplande rit van zondag 22 januari gaat NIET door

2012-01-22T09:15:00.001+01:00

- Posted using BlogPress from my iPad

Geen stukje

2012-01-10T23:25:00.001+01:00

Helaas deze week dus geen stukje op de blog.De heren hebben het er naar gemaakt.Iedereen weet inmiddels dat ik niet zo handig ben in het uitzetten van een route. Daarom rijden we iedere zondag slaafs achter Wim en Harko aan. Dat levert dan weer gemopper op. "Waarom moeten wij altijd de route bepalen". En afgelopen zondag ging het zelfs zover dat ik de opdracht kreeg de route vast te stellen.Dat leek mij niet zo moeilijk.Want de vrijdag daarvoor had ik met Harko een mooi rondje gemaakt. Eerst naar de Stad, en dan langs het kanaal richting Tynaarlo en via Lieveren en Roden weer terug.Daar zaten hele mooie stukken tussen, bijvoorbeeld het deel aan de overkant van de A28. En het grote voordeel van deze route is dat je niet lek rijdt. Ook dat wist ik van de vrijdag daarvoor. En dat is in dit jaargetijde heel bijzonder. Aan Paul leende ik nog een spatbordje uit (zie ik waarschijnlijk niet meer terug). Ik had een rustig tempo bevolen ( je bent captain of je bent het niet) zodat iedereen kom meekomen.En dan verwacht je tenminste enige dankbaarheid.Maar nee hoor, alleen maar lullige opmerkingen over vogelhuisjes, speurtochten en knobbelzwanen. En dat 55 km lang.Dus, deze week geen stukje op de blog.De heren hebben het er naar gemaakt.- Posted using BlogPress from my iPad

Limburgs Mooiste

2012-01-05T22:49:00.001+01:00

Het ziet er goed uit.Al vier Dijkridders hebben zich gemeld.Waar blijven de anderen?- Posted using BlogPress from my iPad

Jaaroverzicht 2011

2012-01-01T17:54:00.003+01:00

Toen Margrethe en ik vanochtend, dat wat er van de feestvreugde van gisteravond resteerde, opruimden kwam Wim met een beteuterd gezicht langs. "Of ik wel wist dat we dit jaar minder kilometers hadden gereden dan in 2010?"Ik wist dat niet, maar vermoedde het wel. Volgens mijn gevoel waren de Dijkridders het afgelopen jaar minder op pad geweest.

Dus voor de statistieken dan maar:
136 trainingen (-/- 35 t.o.v. 2010)
270,25 uur (-/- 14,65 t.o.v. 2010)
4370 kilometers (+ 782 t.o.v. 2010)
9320 hoogtemeters (-/- 8830 t.o.v 2010)
167552 Kcal (-/- 9487 t.o.v. 2010)
25,5 gem ( + 0,29km/u)
114 gem Hsf ( -/- 3 t.o.v. 2010)
Waarschijnlijk zijn de vergelijkingen met 2010 niet helemaal juist. M.i.v. 2011 ben ik mijn gegevens nauwkeuriger gaan bij houden.

Hoogtepunten 2011:
Tecklenburg Rundfahrt
Col de Lure
Col de la Cayolle
Cirque de Vaumale
Col d'AllosRondje Noordpolderzijl
Normandië
Wensen voor 2012:
Geen hartritmeproblemen meer en dan;
Cinglé Mont Ventoux
1e deel Leek-Rome
Bigclaims verhogen naar 10

- Posted using BlogPress from my iPad

Gelukkig Nieuwjaar!!!

2012-01-01T11:48:00.001+01:00

- Posted using BlogPress from my iPad

Nijjoarsklokje

2011-12-31T15:35:00.001+01:00

Met beide benen op de grond

2011-12-24T14:55:00.001+01:00

Ze reden weer vanochtend. Wel of geen toertocht Norg, het maakt ze niet uit. Even zag het er naar uit dat er nog enkele TFCers zouden aanhaken, maar dat bleek toch niet het geval.

Vier Dijkridders.

Er waren gisteren heel wat stemrondes voor nodig om te bepalen wie er wel en wie er niet mee mochten en of de racefiets zou worden gebruikt of toch maar de ATB. Daarbij liepen de emoties zo hoog op dat er waarschijnlijk Ridders voor het leven zijn afgehaakt.

De ATBtocht vanuit Norg was afgelast. Het was te nat in de bossen.

Daarom had wegkapitein Wim een route bedacht over klinkers, verharde fietspaden en asfalt.

Helaas moest ook Harko zich daarmee bemoeien. Hij voegde daar een houten vlonder aan toe.

Het was zonder meer een mooie route en goed te doen. Het tempo was redelijk en het weertje super.

Amper twintig minuten onderweg blokkeerde de remmen van Freek bij het nemen van een bocht. Ik zat pal in zijn wiel en dus eerste rij. Ik kon mijn ogen niet geloven. De fiets raakte de grond. Ik kon hem net ontwijken. Maar waar was Freek? Freek vloog tussen hemel en aarde en kwam als een wonder boven wonder op beide voeten terecht. Met beide benen op de grond en met een schoonheid die Epke Zonderland vreemd is.

Het was niet de enige valpartij.

Nee, ik moest natuurlijk ook nog een keer met dank aan Harko's houten vlonder.

Dat ding was spekglad. En het scheelde maar weinig of men zou mij over tweeduizend jaar uit het Fochteloër Veen hebben opgegraven om mij daarna tentoon te stellen in het veenkoloniaal museum.

Harko bij zijn vlonder

Gelukkig konden we na het aanvullen van de koolhydraten onze route vervolgen. De eerste kilometers nog wat pijnlijk, maar daarna ging het wel weer. Voor de tweede keer deze ochtend hief ik een lied aan. Vreemd genoeg was daar weinig waardering voor.

Na een kleine 60 kilometer waren we weer terug op de Dijklaan waar Wim ons wel water aanbood om de fietsen schoon te spuiten, maar geen koffie. Jammer.

Ik zie het er nog wel van komen dat de Ridders tussen Kerst en Oud en Nieuw nog een rondje maken.

Bij de haard

2011-12-18T18:35:00.001+01:00

Gisterenavond was ik nog stellig van plan om met de Dijkridders op pad te gaan. Maar daar dacht ik vanochtend heel anders over.

Dus bleef ik voor de verandering maar eens een dagje bij de haard.

En wat hebben de andere ridders gedaan?

Raggende Ridders

2011-12-11T13:37:00.004+01:00

Niks geen Dwingelderveldtocht, niks geen Gronings Mooiste vanuit Ter Apel. Nee, raggen als een stelletje malloten door de bagger van Appelscha. Hoe haal je het in je hoofd? En het gekke was dat we bij lange na niet de enige waren die hun auto bij het Staatsbosbeheerbezoekerscentrum (wow, bedenk dit maar eens bij Wordfeud) parkeerden.
Maar liefst twee auto's waren er nodig om de Dijkridders te vervoeren. De opkomst was enorm. Ook oude bekenden zoals de druppelaar deden weer eens mee. Alleen Harko en Bert waren er niet bij. En zij hebben wat gemist!

Het kon wel wat nat worden zei Wim, die gisterenmiddag nog Reve wist te verwarren met Nescio. Jongens waren we, maar aardige jongens. Niet echt raar, want Reve was een groot bewonderaar van Nescio.
En nat werd het. Nat en smerig. De blubber wist iedere lichaamsholte binnen te dringen en schuurde daardoor niet alleen de maag.

PdP was er weer enorm ingeluist.

Ga nou maar mee, het wordt hartstikke leuk.

Het begon direct met heuvelop en heuvelaf. Niet even warmdraaien, welnee, gewoon gaan.

"Verderop wordt het droger", hoe vaak ik Wim dit heb horen roepen. Natuurlijk werd het niet droger. Bevroren plassen ontdooiden en naarmate de tijd vorderde en andere atb-ers ons voorgingen werd de bagger meer en meer.
Na tien minuten wist ik het wel. Nutteloos om al die plassen te ontwijken. Gewoon er dwars doorheen. Paul, die toch wel over humor blijkt te beschikken, volgde al snel. Wim deed nog wel pogingen om de pingo's te ontwijken maar dat bracht hem twee keer ten val. Gelukkig hebben we dat allemaal goed kunnen zien. Wim kan erg mooi vallen.

Het laatste stuk over de heide was het wel droog. Een mooi smal slingerend pad. En toen ging het ook wel even hard. Wim voorop, Freek en ik er achter aan. Freek zichtbaar in zijn element en werkelijk voor alles in. En toen hij ook nog eens een thermosje koffie bij zich bleek te hebben werd hij unaniem tot beste ATB-er gekroond.

Volop keuze

2011-12-06T17:56:00.001+01:00

Volop keuze voor de ATB-ers

Ze kunnen dit weekend weer alle kanten uit, de Dijkridders.

Zaterdag: De Dwingelderveldtocht, vanuit Dwingeloo

Zondag: Gronings Mooiste, vanuit Ter Apel

Maar of ze ook daadwerkelijk in actie komen?

Op stap met de Boswachter

2011-11-27T13:02:00.003+01:00

Serieus gefietst wordt er al jaren niet meer. Ja, voor de buurt trekken we dan nog wel onze fietskleding aan maar dat is dan ook alles.
De Dijkridders zoeken naar verdieping.
En die kregen ze vanochtend.
Een heuse excursie met Boswachter Wim naar een verlaten Dassenburcht.
Maar voor het zover was, werden we op de heide van Bakkeveen ernstig gehinderd. Deze keer niet door boze wandelaars maar de paarden van Sinterklaas (of die van Gino Vanelli) die daar in de vrije natuur grazen.

Wim toont ons de dassenburcht

Na het educatieve onderdeel werd er nog wat gefietst. En door mij letterlijk stapvoets afgedaald. Wim vertelde nog dat hij liever met Bert fietst en Paul denkt er over om de door hem geleende fiets -op de één of andere manier- nooit meer terug te geven. Ik hapte nog twee keer in het zand en toen mochten we weer naar huis.

Volgende week weer, maar dan niet de rubberlaarzen vergeten

Kibbelkoele ATB toertocht deel 2

2011-11-06T14:17:00.005+01:00

Weest allen gerust. Alles is heel gebleven deze keer.
Maar het wordt wel steeds vrouger.
Op zondagochtend om half acht de fietsen opladen.
Wie verzint zoiets onbarmhartigs?
Wim.
Bert had het goed bekeken hij had gesmst dat hij zich nog even zou omdraaien. Harko familyman bij uitstek had familiedag, PdP koos voor een klein rondje op de racefiets en Paul wenste ons veel succes.
Dus vertrok ik vanochtend om 9.00 uur met Wim en Freek vanuit Schoonoord voor een lekkere tocht van 45 kilometer. Volgens Wim zouden er weinig heuveltjes voorkomen. Ook hij blijkt zich te kunnen vergissen.
Een mooie en bekende omgeving. Hier had ik twee jaar geleden mijn eerste ATBtocht met Jan Bonkes gefietst. En hier hadden we ook met de camper gestaan.
Behoorlijk wat smalle paadjes. Soms leek het wel een bobsleebaan.
Weinig last van de blessures van vorige week en weinig angst om te vallen. Nee, het ging best lekker.
Veel kritiek kreeg ik van Wim te verduren. Mijn inhaalmanouevres werden door hem finaal afgebrand. "Er op en er over" moest ik van hem als ik iemand wilde inhalen. Visueel ingesteld als dat ik ben bracht mij dit in een moeilijk parket. Ik bleef liever even naast iemand rijden om hem dan heel vuil in de ogen te kijken. Tsja, en dat je dan soms een afslag mist......
Halverwege de tocht geen gevulde koeken maar een krentenbol.Met dank aan Freek voor het ploatje
Het tweede stuk was minder mooi dan het eerste. Maar ook hier was de rit duidelijk met linten gemarkeerd. Fout rijden kon bijna niet. Bij tijd en wijle waanden we ons op de heide van Bakkeveen. Daar ergens heb ik ook mijn mooie bidon, gekregen van mijn collega's en voorzien van foto en namen, verloren. Freek, die iets achter mij reed had nog wel iets zien liggen bij kilometer 37,7.
Ik dus terug. En dan maak je ineens veel vrienden op die smalle paadjes. Tegenliggers worden niet geduld dus zat er niets anders om dan een nieuw spoor te trekken.
Enigszins verrast constateerden we dat de Drentse heide soms ook wel wat weg heeft van Paaseiland.Ook Wim bedankt voor zijn ploatje
In plaats van kramp te krijgen begon Wim tien kilometer voor de finish alleen maar harder en sneller te fietsen. Hij haalde zijn top toen ik luidkeels begon te zingen. Weg was hij.
De echte laatste kilometers heb ik hem maar laten gaan zodat hij alvast zijn fiets achterop de auto kon plaatsen.

Volgende week ook veel smalle weggetjes en hoge snelheden, maar dan niet op de fiets. Dan rijd ik samen met Jan B. de nacht van de Lange Jan

Kibbelkoele veldrit

2011-11-02T21:21:00.001+01:00

De Kibbelkoele veldrit op zondag 6 november 2011:

Afstanden: 30 en 45 km
Startplaats: Kantine VV KSC, Sportparklaan 55, Schoonoord
Starttijd: 09:00 tot 10:00 uur
NTFU waardering: 1 ster
Route: Volledig gepijld
Verzorging: douchegelegenheid aanwezig en versnaperingen onderweg.
Vertrek vanaf de Dijklaan om 7.45 uur.

Diever in geuren en kleuren

2011-10-30T14:02:00.005+01:00

Na 44 kilometer zweten en zwoegen door het bos kan ik opgelucht adem halen. Ik heb het overleefd. Zonder kleerscheuren stuur ik mijn ATBtje de bebouwde kom van Diever in. Niks geen bospaden, mul zand, modderpartijen en aanverwante ellende. Nee, gewoon lekker nog een 8oo meter over verhard wegdek naar de finish. Het zit er op.
Vijfhonderd meter verder lig ik met kleerscheuren en schaafwonden naar de lucht boven mij te staren.
Ik weet nu wat die man in de bocht riep. "Pas op, het is hier glad". Hij had gelijk. Behoorlijke pijn in de schouder. Het zal toch niet ......
Omstanders en fietsers schieten te hulp. Ik krabbel langzaam overeind en beweeg mijn armen en schouder. Alles doet het nog, maar pijn ook. Ik mag wel even binnenkomen voor een glaasje water biedt één van de omstanders aan. Maar dat sla ik af. Ik voel me lullig. Dat wordt minder als ik hoor dat er al dertig andere deelnemers onderuit zijn gegaan.
Harko en Wim zijn in geen velden of wegen te bekennen. Dertig kilometers zouden ze bij mij blijven. Het werden er precies drie. Toen waren ze weg en bleven ze weg tot kort voor de ravitaillering. Ineens hoorde ik de bekende stemmen achter mij. Wat ontzettend sympathiek dacht ik. Ze hebben toch op mij gewacht. Maar ik had beter moeten weten. Ze waren verkeerd gereden en bij toeval achter mij terecht gekomen. Hoezo parcourskennis?
Tijdens de rust werden we voorzien van gevulde koek en zopie.
Daarna het tweede deel, de laatste 26 kilometer. Reeds na vijfhonderd meter waren mijn mede Dijkridders uit het zicht. Ik zocht aansluiting bij een groepje dat iets onder mijn tempo reed en verliet dit voor een iets sneller groepje. Zo'n sprongetje wist ik een paar keer te maken. Zo kon ik er voor mijn doen een redelijk tempo inhouden.
Maar duidelijk was wel dat het fietsen op de racefiets een geheel andere discipline is dan het raggen over smalle bospaadjes, bultjes op en bultjes af. Groot respect voor al die mannen die mij met dubbele snelheden, althans zo leek het, voorbij gingen.
En wat was het mooi. Wat een kleuren. Op een gegeven moment kleurde alles rood. Ik dacht dat dit door mijn gele bril kwam, maar dat was niet zo. Ook met het gele klepje omhoog zag alles er wonderschoon uit. Even speelde ik met de gedachte om af te stappen en een foto te maken. Maar ja, afstappen, dat doe je niet.
Harko en Wim bleven ook niet bij elkaar. Het schijnt dat Wim na een eigen demarragepoging volledig kapot ging en zelfs een paar keer van de fiets af moest om te rekken en te strekken. Ook hij ging onderuit maar dat was gelukkig in het mulle zand. Het kostte hem wel zijn kilometertellertje.
Ruim vijf minuten later dan Wim arriveerde ik bij de auto. Harko was al op de fiets vertrokken. Hij plakte er nog een uurtje aan vast. Bij Fochteloo pikten we hem met de auto op. Met zijn drieën reden we iets voor enen de Dijklaan binnen.

Wellicht volgen er nog foto's van Harko

ATB tourtocht Diever

2011-10-27T18:30:00.001+02:00

As zondag zijn de Dijkridders live te bewonderen tijdens de Staatsbosbeheer veldtoertocht vanuit Diever. Planning;
7.45 uur fietsen laden
8.00 uur vertrek
8.45 uur aankomst
9.00 uur inschrijven met kopje koffie
9.15 start.

The Day of the Pingo's

2011-10-23T21:43:00.002+02:00

En dan begin je toch nietsvermoedend met vier collega-dijkridders aan iets dat voor een lekker ritje door de bossen moet doorgaan.
Wel nu, die bossen waren er in overvloed. Gruppenführer Hut had het allemaal weer tot in het detail bedacht. Inclusief een schoone met twee hondjes op de heide voor Bert. Hij gaat zelfs met haar hondjes lopen. Half elf zondagochtend Bert!
Paul en ik waren er nog niet uit. Waren dit wel twee hondjes of waren het Pingo's? Onze Gruppenführer had ons namelijk belooft dat wij op onze tocht heuse Pingo's zouden tegenkomen.
Maar voor dat we over de Bakkeveense heide dansten moest kort na Zevenhuizen toch even naar mijn materiaal gekeken worden. Een noodstop werd bijna fataal omdat ik mijn schoenen nauwelijks los kreeg van de pedalen. Bert's inbussleuteltje bracht uitkomst. Ik heb hem beloond op een manier waar de afwezige Harko jaloers van zou worden.
Voor Patrick kwam het inbussleuteltje te laat. Hij wist het schoenplaatje van zijn schoen te scheiden zonder gereedschap.
Roverhoofdman Pedro verhaalde over de Ridder die in 1620 op zijn ATB door het Friesche landschap koerste om een glimp van Bonifatius op te vangen. Op een gegeven moment zag hij het niet meer zitten. Niet alleen waren zijn bidons leeg, nee, hij had ook erg veel last van zeer koude handen.
Hij hief zijn blik naar de hemel en riep:"Was 'k er maar". En aldus ontstond Waskemeer.
Dus na Waskemeer even de uitzichttoren op met een waanzinnig mooie blik op de Duurswouderheide. En.........daar waren ze. Ze lagen er geweldig mooi bij. Zoveel had ik er nog nooit bij elkaar gezien. Wat een belevenis.
Vervolgens weer terug over Bakkeveen waar het inmiddels een drukte van jewelste was.
Vlak voor Zevenhuizen stelde Bert voor om nog even voluit te gaan. Ik had daar wel oren naar maar mijn oude fietsje niet. Krakend en kreunend legde hij zijn laatste kilometers af. Te traag om mee te gaan in de sprint voor het bordje Leek die op centimeters door de oude vos werd gewonnen.
Heren, hij was weer errug lekkurr!

Het was koud

2011-10-17T10:19:00.003+02:00

Het was heel erg koud en roverhoofdman zei tegen Pedro; ”Vertel mij eens een eindeloos verhaal….”
En Pedro begon; “Het was koud, het was heel erg koud en roverhoofdman zei tegen Pedro, vertel mij eens een eindeloos verhaal ….en Pedro begon; “Het was koud, het was heel erg koud…..

Zo zou er ook een eindeloos verhaal over de Dijkridder kunnen worden geschreven.
Deze keer niet over het materiaal van Harko want die was er niet bij.(Storm in een glas water…..)
Ook geen pseudo intellectuele praatjes van JW want die was er ook niet bij.(een algemene situatie waarin een individu twee acties dient te verwezenlijken die wederzijds afhankelijk zijn van de andere actie, welke als eerste dient te zijn voltooid)
En ook geen Freek die zo nodig moest onderzoeken of zijn nieuwe ATB wel zoutwater bestendig is.
Nee, het ging deze keer over bandenspanning.
Precies om 8.30 uur melden Bert en enkele minuten later Patrick en Paul zich op de Dijklaan.
Paul had 8 bar in zijn geleende ATB banden gepompt.
Om acuut ontploffingsgevaar te voorkomen moest er direct worden ingegrepen.
Bert had 2 bar in zijn banden zodat hij bijna op zijn velgen reed.
Patrick wilde niet zeggen wat hij in zijn banden had maar wij vermoeden Helium.
Bij het Rono strand stond gelukkig de ploegleidersauto van de Kannibaal met een goede pomp en alle banden werden tot op 2,8 bar opgepompt.
Bert is later nog drie keer van de fiets geweest om er lucht uit te laten lopen.
Hij was dergelijke harde banden niet gewend.

Met 5 man begonnen we aan de tocht, Bert zijn broer was namelijk ook aangesloten.
We bleven mooi bij elkaar en konden ook nog van de mooie natuur genieten.
Bij het bordje van de route splitsing 25/40 en 55 km namen wij afscheid van Broer Bert, Patrick en Paul die de 25 km wilden rijden.Sportstracker PdP
Volgens nagekomen berichten ging dat heel erg lekker en er werd nu al besloten dat ze de volgende keer de 40 km zouden rijden.
Bert is een echte motorcrosser, door de bossen van Norg danste hij als een vlinder die af en toe de grond even raakt over de heuvels.
Wat een snelheid en wat een souplesse.
Na 57 km waren we weer bij de finish.
Ik weet zo niet wat vlinders eten maar Bert nam snert en een gehaktbal.
Om 13.00 uur stonden we weer op de Dijklaan met in totaal 73 km op de teller.
De lucht die we af en toe in onze longen te kort kwamen zat in onze banden.
JW en Harko hebben de hele zondag middag op de Dijklaan gestaan om de sterke verhalen aan te horen…..
En Pedro zei; “Het was een leuke sportdag”.

Gr. nr. 53

De vuist van Wim

2011-10-09T16:16:00.001+02:00

Die titel is niet van mij, maar van PdP. Althans dat is de titel van zijn sportstrackerweergave van deze ochtend. En PdP spreek je niet tegen. Bert wel. Zeker als hij al op de Dijklaan begint te mopperen dat het hem te snel gaat. Op de Auwemalaan dreigde hij al met omkeren. "Als het zo moet dan ....." blafte hij Harko toe. Harko wist van niets. Hoe kon hij ook. Zijn km teller deed het niet, zijn zadel stond scheef en hij kon alleen maar op het kleinste verzet schakelen. Harko, de man en zijn materiaal, het zou een titel van een boek kunnen zijn.
Kortom in volle harmonie vertrokken vijf Dijkridders vanochtend, uitgewuifd door Freek voor een gezellig ritje. En, ze zouden het droog houden, althans waar het de regen betrof.

Wim was er ook bij. De antidepressiva waren kennelijk goed aangeslagen want nog voordat wij vertrokken stond hij al krom van het lachen om een grap die Mirjam twee weken geleden al had gemaakt. En dat is wel heel bijzonder. Wim die om een grap van zijn vrouw lacht.
Kennelijk had hij een dubbele dosis ingenomen want hij was zo hyper als wat. Alles wat voor hem bewoog moest worden ingehaald. Bij meerdere bomen moest gestopt worden om zijn territorium af te bakenen. En waarom hij pas 10 minuten na de andere Dijkridders uit het bos bij de Freulevijver kwam is één groot raadsel. Maar vandaag graag niets meer over raadsels.
Harko kwam wel op een heel bijzondere manier uit het bos. Hij trok zijn eigen route en verruilde de geeffende paden voor de Friese modder.
PdP had het toen al behoorlijk zwaar gehad, want af en toe werd er behoorlijk aangezet.
Met de verjaardag van Diana in het hoofd stopten we in Bakkeveen niet voor Appelgebak. Dat zouden we immers op nummer 45 krijgen. Dus niet. Wie overigens weet wat de schoenmaat van PdP is weet nu ook hoe oud Diana is geworden.
Na 54,4 kilometer (volgens de Tracker van PdP)werd er even gestopt waarna Harko en ondergetekende er nog 33 km's aan toevoegden.
En wat die vuist van Wim betreft: daarover zal niet worden gesproken noch geschreven!

- Posted using BlogPress from my iPad

Twitter

2011-10-09T13:52:00.001+02:00

De Dijkriddersblog is ook te volgen via Twitter
#dijkridder

- Posted using BlogPress from my iPad

Raadsels

2011-10-02T16:49:00.001+02:00

Ok, Wim was er dan vanochtend wel bij toen wij rond negen uur vertrokken. Maar waar was de koffie bij thuiskomst?
En waarom fietste hij niet mee?
En Bert, waar was Bert?
Blijkbaar was Paul de enige thuisblijver die liever wel had willen meegaan.
"Helaas" mailde hij.
Tsja, en van PdP maar te zwijgen.
Want wat is het verband tussen het bezoek van gisteren aan de Efteling en het sowieso niet willen meegaan om negen uur?
De drie wel aanwezige dijkridders hebben zich suf gepiekerd. Zou PdP hebben moeten invallen als fakir en vervolgens van zijn vliegend tapijtje zijn gevallen? Of moest hij waarnemen voor Holle Bolle Gijs en ligt al dat "papier hier" wel erg zwaar op de maag.
Ondanks al deze raadsels werd er toch nog gefietst. Ruim 70 km met een gemiddelde van 30 km per uur.
En het was een genot om de ochtendmist verslagen te zien worden door de ochtendzon.

- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Vanuit de achtertuin

Op de foto

2011-09-23T14:22:00.002+02:00

Terwijl ik dinsdagavond in de stadsschouwburg nog eens alle verschillen tussen mannen en vrouwen uitgelegd kreeg door Huub Stapel,
mannen komen van mars
gingen de mannen en vrouwen van TFC Westerkwartier zowel afzonderlijk als gezamenlijk met elkaar op de foto.
Mooi kluppie zo bij elkaar
En ja, mijn kleding is ook binnen.

Met dank voor de foto's aan Jan Hadderingh

Just arrived

2011-09-20T18:47:00.001+02:00

Hij is er, het grijs-rode monster van Margrethe!

- Posted using BlogPress from my iPad

Gebrek aan Buitenlucht

2011-09-18T15:17:00.005+02:00

Nog geen kilometer heb ik afgelopen week afgelegd.
Op zaterdagochtend was ik het nog wel van plan, maar bij het Sportcentrum aangekomen bleek ik de enige TFC-er. Dus rechtsomkeert op huis aan. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik geen zin had. Ik vond het koud. Mijn eerste rit in de teamkleding van TFC Westerkwartier duurde dus nog geen vijf minuten.
Ook vanochtend was ik niet van de partij.
Dat wil niet zeggen dat ik de afgelopen week geen beweging heb gehad.
Integendeel gisterenavond nog of was het al nacht, gingen hier in huis zelfs de Dijkriddervoetjes van de vloer.
Daarnaast was ik afgelopen week drie keer in het sportcentrum.
Dinsdagavond een lesje spinnen.
Donderdagavond een intervalletje kracht.
En zaterdag een uur constant 200 watt. En dat viel me enorm tegen. Ik dacht toch echt dat dat geen problemen mocht opleveren. Qua hartslag was er ook helemaal niets aan de hand. Gemiddeld 110 en Maximaal 128 (met Betàblokkers). Maar het voelde erg zwaar.
Zal wel het gebrek aan buitenlucht geweest zijn.
En in ieder geval weer eens iets anders om op te trainen.
Er moet nog heel wat gebeuren om volgend voor jaar drie keer de Ventoux op te fietsen :-)

Dijkridder wint Omloop van Noordbroek

2011-09-12T13:32:00.004+02:00

Zondag 11 september heeft Harko, Dijkridder van het eerste uur de Omloop van Noordbroek gewonnen. In een krachtige eindsprint bleef hij 3 renners voor.

Het zat er aan te komen. De avond tevoren was hij nog onhandig wat tandwieltjes aan het vervangen. "Jij komt morgen met bloemen thuis", zei ik. En ik herhaalde het voordat hij zondagochtend richting Noordbroek vertrok. "Ga jij nou eerst maar eens je benen scheren", antwoordde hij. "Als jij wint, scheer ik mijn benen", riep ik hem na. Dat had ik dus beter niet kunnen doen.

Maar, het is voor een goed doel. Harko gefeliciteerd, de volgende keer wel in Dijkriddershirt a.u.b.

Prikkelen

2011-09-11T14:55:00.003+02:00

De ritten van de Dijkridders worden ook wel prikkels genoemd. Want het doel is niets minder dan het prikkelen van lichaam en geest. Maar eigenlijk gaat het alleen om het prikkelen van de geest. Immers; “fysiek is altijd psychisch”. Prikkel de geest en het lichaam komt wel. Zo ook vanochtend, of toch niet, want de lichamelijke gevolgen van de kip-tandoori van gisterenavond hadden wel degelijk hun uitwerking op mijn psyche. Zou psychisch dan toch fysiek zijn?
Met z’n vijven vanochtend. Mooie opkomst. Eerst een rondje Norg zodat we Paul en Patrick na een uurtje fysiek thuis konden afleveren en daarna een rondje Leekstermeer. Mijn opdracht voor deze morgen was om zoveel mogelijk uit de wind te blijven. Het was per slot van rekening mijn vierde training deze week. En prikkelen wilde ik. Het prikkelen van de geest. Dus opmerkingen maken als: “Goh, als ik met TFC Westerkwartier fiets, dan rijdt er nooit iemand lek”. Of “Die TFC-ers rijden toch een stuk sneller dan de Dijkridders”. En, “Tsjee, met zoveel ervaring zou je toch denken dat het verwisselen van een bandje niet zo lang hoeft te duren”.
Dit kwam psychisch hard aan. Het scheelde maar weinig of Wim reed fysiek het kanaal in. En toen ik ook nog eens bij Matsloot tegen de wind in op kop ging rijden (ik denk ik help die jongens even door de wind heen) was de grens bereikt. Ik was te ver gegaan. Even later nam Wim over om niet meer af te staan en liet mij alle denkbare kl…bochtjes draaien die er te vinden waren. Op de Dijklaan aangekomen kreeg ik er flink van langs. Ik mag voortaan alleen nog maar (fysiek) op kop rijden als ik daar toestemming voor heb gekregen.

Uitgeteld

2011-09-10T17:23:00.004+02:00

Uitgeteld en pijn in de benen.
Dat is best wel lang geleden.
Maar vandaag is het weer zover.
Ik voelde het vanochtend al bij het opstaan. Dinsdagavond gespind, donderdag een pittige krachttraining gedaan en nu had ik dus ouderwetse spierpijn in de bovenbenen. Als dat maar goed zou gaan vandaag.
Zeven TFC-ers vertrokken vanochtend om iets na half negen voor een rondje Diever. Voor mij een aantal nieuwe gezichten. Het eerste deel van de route komt mij bekend voor. Het tempo ligt best hoog en de wind komt uit het zuidwesten. De weg door het Fochteloërveen is langer dan anders. De Herfst kondigt zich aan. Bladeren op de weg, afgebroken takken, af en toe een wegslippend achterwiel. Niet echt mijn ding. Droog maar toch ook niet. Veel nattigheid op het asfalt en de klinkers.
Koffie met appeltaart. Lekkere appeltaart. Gezellig kletsen.

Terug via een andere route. Sander heeft zijn best gedaan. Doldersumer heide, Zorgvlied.
Er wordt goed gedraaid. Het tempo blijft hoog. De benen gaan steeds meer gloeien. De teller steeds rond de 32 km/uur. Ruim honderd kilometer hakt er best in.
Thuis gekomen strompel ik naar binnen. Morgen weer met de Dijkridders?

2011-09-09T18:50:00.003+02:00

Een nieuw avontuur,
een nieuwe blogspot

Pont Ventoux

2011-09-04T20:56:00.008+02:00

Geprikkeld door de Groene Fee en de Burgemeester van Aalst
vertrokken maar liefst zes Dijkridders vanochtend op zoek naar , ja naar wat eigenlijk. Appeltaart? Even leek het er op of het een combi zou worden met TFC Westerkwartier maar de angst sloeg kennelijk toe bij de Westerkwartierders want deze heren vertrokken een half uur voor reguliere Dijkriddertijd.
En dat was maar goed ook want op zoveel Appeltaart hadden we nu ook weer niet gerekend. Vijf Dijkridders waren ruim voor negen uur present op de Dijklaan. Nog even werd er tevergeefs gewacht op Freek, die volgens PdP ook zou aanhaken. Daarna reden we voor de zekerheid om 09.00 naar het sportcentrum en konden daar Paul op pikken. Zes man dus. Wat een mooi getal. En wat een lol. Iedereen had er zin in.
Richting de Bombay verordonneerde Wim ons. Maar ruim voor dat we daar waren was de eerste lekke band een feit. Harko opende de score vlak voor Grootegast. Maar o, wat duurde het lang voor het bandje verwisseld was. Het is duidelijk dat Harko daar normaliter zijn personeel voor heeft. Met hulp van PdP lukte het uiteindelijk toch.
Hulp van PdP

Wim kon het niet aanzien en ging er vandoor om zich even later met ruim 52 km/u op zijn teller weer bij de groep te voegen.
Het blijft een mooi stukje daar bij de Bombay en de Peebos en wederom: nul, nul aan autoverkeer.. Toen was ik aan de beurt. Ik constateerde een tikkend geluid van een steentje in mijn voorband. Dus stoppen en steentje verwijderen. Met als gevolg dat mijn band direct leeg liep. En dan gebeuren er rare dingen. Wim stortte zich vol overgave op mijn wiel maar het afnemen van het bandje bleek iets lastiger. Allerlei verwijten alsof ik mijn bandjes niet met talkpoeder zou bewerken waren mijn deel. En dat het veel te lang zou duren als ik zelf mijn band zou verwisselen. Hoon en spot. Mijn materiaal deugde niet. Mijn bandjes waren versleten. Het loopvlak van mijn banden was zo vlak dat het wel duidelijk was waarom ik zo slecht bochten nam. Bert zei niet veel en stortte zich vol overgave op een gelletje en Paul vroeg of we wel gezien hadden dat hij de “rode trui” droeg. Met vriendelijke woorden namen wij afscheid van een oudere heer die vanaf zijn erf en vanachter een rollator ons geouwehoer had geconsumeerd.
Aan de noordzijde van het Hoendiep kreeg ik mijn verjaarsmoment. Ik mocht demareren maar moest dat wel helemaal op links doen van Harko.
demarrage over links

Even later was het Paul die in zijn rode trui ineens op kop ging rijden. Kennelijk uitgerust van Normandië en Picardië. Wim kreeg nam moment iets later op het viaduct van Eibersburen. Daarna gingen Bert en ik op zoek naar het pontje dat door Paul tot Pont Ventoux is verheven. Maar deze pont krijg je net als de mont niet zomaar, daar moet je wel wat voor doen. Reden voor Bert en mij om de Pont Ventoux toch maar links te laten liggen.
Toen, een tweede verjaarsmoment. PdP, Wim en Bert reden een flink stuk voor. PdP liet zich afzakken. “Wim en Bert willen die blauwe fietser pakken”, was de boodschap. En ja werkelijk in de verte was een blauwe stip zichtbaar. “Dan moeten ze wel iets harder doortrappen”, zei Harko en nam mij mee in zijn wiel. Het tempo ging rap omhoog en spoedig zaten we bij Wim en Bert. Harko erover heen, ik in het laatste wiel. Niet veel later liet Wim zich terugvallen. Later zou blijken dat dit zijn verjaardagkado voor mij was. Kort daarna kraakte Bert. “Ik zit op mijn tandvlees “, brulde hij. Doordat Harko meermalen voor mij inhield kon ik het gat dichtrijden en gingen we samen op jacht naar mr. Blue (sorry Bert). Maar deze heer was ook niet van gisteren. Want toen we aansloten reed ook hij inmiddels ruim 40 km/u. Harko begon een ontspannen babbeltje terwijl ik enigszins op mijn limiet het duo kon volgen.
Bij het Hoofddiep aangekomen moesten we wel een half uur wachten op Bert en Wim. Harko kreeg zowaar haar op zijn benen. Maar daarna was er tijd voor sterke verhalen en appeltaart.
Heren, ik heb weer vreselijke lol met jullie gehad. Dank.

Donderdagavond met TFC Westerkwartier

2011-09-01T20:55:00.000+02:00

Waren er vorige week elf deelnemers, vanavond vertrokken we met z'n tienen. Een half uurtje vroeger i.v.m. de steeds vroeger invallende duisternis. Maar een mooie opkomst. Rustig tempo dus lage hartslag. een gemiddelde van 105, sterk beïnvloed door wat kopwerk op het laatst en wat meters op kracht. Lekker keuvelend: Leek, Bakkeveen, Wijnjewoude, Ureterp, Frieschepalen, De Wilp, Marum en weer terug.Het wordt nu tijd dat ook ik

clubkleding krijg.Voor de statistieken:Afstand: 47,2 kmGem. snelheid: 28,9 km

Onovertroffen appeltaart en (de)Bombaij

2011-08-28T11:42:00.006+02:00

Om maar met de appeltaart te beginnen. Daarmee werden de TFC-ers van TFC Westerkwartier warm gemaakt. Op zaterdag zou er een "eigen" rit worden verreden van zo'n 125 kilometer. Onderdendam zou worden aangedaan voor zijn onvolprezen appeltaart. Vertrek zaterdag om 08.30 uur. Hoe anders de werkelijkheid. Toen ik om 08.00 uur mijn mailbox checkte bleek dat de coördinator zich had afgemeld. Had tot laat door gewerkt en voorzag slecht weer. Op mijn mailtje of er nog deelnemers waren werd niet gereageerd en toen ik rond 08.30 uur langs het Sportcentrum fietste stond er niemand.
Elk nadeel hep z'n voordeel. Zou ik dan toch eindelijk eens een duurtraining in mijn lage hartslagzone kunnen doen?
De eerste kilometers maar tegen de wind in. Richting west-noordwest dus. Friesland in. Dorpjes als Skulenboarg, Jistrum, Heechsan, Reahel. Af en toe de weg kwijt en verplicht omdraaien. Niet de allermooiste route. Maar, doelstelling wel gehaald. namelijk 138,29 kilometer met een gemiddelde hartslag van 104 en een gemiddelde snelheid van 25,9 km/uur. Als ik dat afzet tegen mijn rondje Havelte op 4 maart van dit jaar met een gemiddelde hartslag van 112 en een gemiddelde snelheid van 22,3 dan is er toch wel van enige vooruitgang sprake.

En vanochtend mocht ik weer. Nou ja, eigenlijk is er sprake van moeten. Want op zondagochtend vindt de wekelijkse Dijkriddersprikkel plaats. Harko, Freek en Patrick zijn nog op vakantie, Bert wilde zijn roes uitslapen, dus waren het Wim en ondergetekende die de stevige wind trotseerden. Was het vorige week het fietspontje dat werd ontdekt, vandaag reden we door "De Bombaij" En dan vraag je aan Wimkipedia waar zo'n naam vandaan komt. Wim weet immers alles. Maar Wim moest het antwoord schuldig blijven. Even googelen leverde het volgende op:

Het streekje is vernoemd naar de eromheen gelegen polder Bombay, die haar naam weer ontleent aan de vroegere schepradpoldermolen Bombay, die hier in 1878 verrees ter bemaling van deze polder. Het achtkant van deze molen was afkomstig van de een molen bij Moordrecht in de Zuidplaspolder, die daar mogelijk verrees in 1840. In 1931 werd de molen onttakeld, toen een ruwoliemotor werd geplaatst, die in 1958 werd vervangen door een elektromotor. In 1989 werd de molenromp op de monumentenlijst geplaatst vanwege het feit dat dit het enige schepradrestant was van de provincie Groningen. In 1998 werd de molenromp echter verbouwd tot woonhuis. De molen ligt op de kruising van de Doezemertocht (de oude Zijlroe) met het vroegere Kolonelsdiep, die ten oosten van de weg Lutjegast-Grootegast doorloopt langs de Caspar de Roblesdijk.

De foto is gelicenseerd onder de Creative Commons-licentie Naamsvermelding-Gelijk delen 3.0 Unported

Een mooi tochtje op de grens met het Friese en geen auto's te bekennen. Vlak na Surhuisterveen barstte de bui los. We hadden ons net in het wiel weten te nestelen en Wimkipedia wist natuurlijk dat dit het wiel was van Rudi Groenendaal, winnaar Masters NK Marathon op de schaats in 2010. De laatste 20 kilometer waren daardoor erg goed te doen. Wim speelde nog even met de gedachte om er met 45 km/uur overheen te knallen. Ja, ja

2011-08-24T21:18:00.003+02:00

Gisteren lekker aan het spinnen geweest in het sportcentrum en vanavond weer met Wim op de fiets. Vanmiddag kwam het nog met bakken naar beneden maar vanavond was het droog en rustig.
Wim had het tochtje zo uitgedacht dat we, voor het geval de plensbuien zouden losbarsten, weer snel thuis konden zijn. Zigzaggen dus.
Ik had er zin in met als gevolg dat we, althans voor mij, te snel van start gingen. Al gauw lag het tempo rond de 32 km/u zonder dat dit ouwe dieseltje was warm gelopen. Dus maar hopen dat Wim zou breken. Maar Wim gaf geen krimp. Integendeel, als vanouds vertelde hij wie waar woonde en welke huizen door zijn broer waren gebouwd. Dat waren er nog al wat. Hele verhalen zonder dat ik hem hoorde hijgen.
Na 10 km kreeg ik al een vreselijke honger terwijl ik kort daarvoor nog een bak lasagne naar binnen had geschoven. De enige koek die ik bij me had was snel op. Het resterende gelletje zou ik moeten bewaren voor het geval dat het echt niet meer zou gaan. Zweet in mijn ogen, heel veel zweet.
Nee, het ging niet helemaal volgens plan. Ook de hartslag wilde maar niet omhoog. Pas tegen het eind, toen we nog wat intervalletjes op het zwaarste verzet reden kreeg ik hem heel even op de 145, maar het gemiddelde kwam niet hoger dan 114 terwijl we toch constant boven de 30 km trapten. 46,2 km. Veel meer zit er niet meer in met een steeds vroeger in vallende duisternis.
Morgenavond mee met de donderdagavondgroep van TFC Westerkwartier? Of is het tijd voor een rustdagje?

Schipper mag ik over varen?

2011-08-23T22:02:00.004+02:00

Eigenlijk niet zo gek hoor, al die Dijkridders op vakantie. Geen verplichting om op zondag vroeg op te staan, maar lekker rustig aan doen en pas om half elf op de fiets. Blij verrast was ik door het SMSje van Bert.
Voor hem was het weer rustig beginnen na een poosje afwezigheid. Voor mij een rustige hersteltraining na de pittige rit van zaterdag.
Dus geen topsnelheden, geen monsterafstanden maar ook geen lekke banden ofschoon we de nodige grindpaden hebben aangedaan.
Eigenlijk was het een tochtje waarbij de picknickmand niet had mogen ontbreken. Een leuke rit om met de familie, vrouw, kinderen, vriendin, therapeut of wie dan ook te fietsen. Met als verrassing het fietspontje bij Bakkerom. Nooit van het bestaan geweten.
Nu Wim ook weer is neergestreken op de Dijklaan kunnen er as zondag 3 Dijkridders van start. Rondje Paesens-Moddergat heren?

Pakken wat je pakken kan

2011-08-22T12:48:00.004+02:00

Toegegeven, dat klinkt wat onsympathiek.
Maar in het in klimatologisch opzicht geteisterde Nederland gaat dit wel op voor de mooiweerfietser.
Eindelijk een droog weekend in het vooruitzicht. Maar ja, geen Dijkridder te bekennen. Dus op zoek naar alternatieven. Die waren er. Op slechts enkele kilometers hiervandaan werd de Zeuvmhuuster ATBtocht gereden. Maar wie mij inmiddels kent weet dat dit voor mij in een sloot of tegen een boom zou eindigen. Nee, het werd de Woudentocht met als startpunt Norg.
Aanvankelijk had ik het plan opgevat om dit in mijn eentje te gaan doen. Een rustige duurtraining in D1. Hartslag zo rond de 110.
Maar op vrijdagavond heb ik toch maar een mailtje uit doen gaan richting TFC Westerkwartier. Je bent lid of niet. Wellicht waren er nog wel meer geïnteresseerde. Wat bleek, ik stond nog niet op de mailinglijst anders had ik wel een uitnodiging ontvangen.
Afgelopen zaterdag vertrokken er dus 4 TFC-ers naar Norg. Best wel een beetje spannend, want hoe snel fietsen die mannen. Albert was ik al eerder tegengekomen op de donderdagavond, Cor kende ik van de Spinningbike en Sander was geheel nieuw voor mij.
"Ik hoop dat ik jullie kan bijhouden", begon ik me al te verontschuldigen voor dat we vanuit Norg startten.
De eerste pijlen vinden viel niet mee, maar na korte tijd zaten we op de goede route. Cor en Sander voorop, tempo 30+ tegen de wind in.
Oei, als dat maar goed ging. Van mij zou toch ook wel een beetje kopwerk verwacht worden. Een leuke route met een hoog Pieter Weening gehalte en ik kon gelukkig goed meekomen. Zelfs een paar keer op kop.
Appeltaart met slagroom is goedkoper dan zonder slagroom in Burgum. Wordt kennelijk door Rendac geleverd. Voor de tweede keer in enkele weken fietste ik kokhalzend langs het kadaververwerkingsbedrijf. Dat zo'n stank mogelijk is in Nederland.
Terug stonden we voor de keuze. Eerst naar Norg en dan naar Leek of rechtstreeks naar Leek. De keuze was snel gemaakt waardoor er wel wat glans van mijn herinneringsmedaille verloren is gegaan. Aan de andere kant, we hadden uiteindelijk wel 116km op de teller staan terwijl de rit zelf maar 110 km lang was.
Leuke rit, in goed gezelschap.
Voor herhaling vatbaar.

Voor de statistieken;
afstand: 116 km
gem. snelheid: 30+
gem. hartslag: 120
max. hartslag: 152

Mooiweerfietsers

2011-08-14T13:10:00.005+02:00

Nederland is en blijft een echt fietsland. Zo’n 90% van de Nederlanders bezit een fiets en gemiddeld wordt er een kwartier tot een halfuur per dag op gefietst. Nederland fietst het liefst als het mooi weer is en typeert zichzelf dan ook als Mooiweerfietser. Bovendien stapt bijna 70% voor zijn of haar gezondheid op de fiets in plaats van in de auto. Dit alles blijkt uit het ‘Fietsende Hollander’-onderzoek dat fietsfabrikant Gazelle uitvoerde om de wensen en gebruiken van fietsend Nederland in kaart te brengen.

Tsja, en mooi weer is ver te zoeken.
Daarom heb ik deze week mijn heil maar gezocht in het sportcentrum.
Maar liefst 4x deze week.

En, plannen gemaakt voor als het mooi weer wordt. Nee, ik zeg het verkeerd. Plannen gemaakt daar waar het mooi weer is.
Slaat de Tour de France hem regelmatig een paar jaar over, wij niet.
Het huisje is geboekt.
Van 12 tot en met 19 mei 2012!

Gelukkig .....nog even tijd om te trainen.

"Wat heb jij met mijn man gedaan"

2011-08-05T20:31:00.005+02:00

vroeg Mirjam mij vanmiddag toen ik haar tegenkwam in de Supermarkt.
Ik schrok even. Meestal zijn het mannen die vragen wat een ander met hun vrouw heeft gedaan. Even schakelen dus. Hoe was het ook al weer?
Oh ja, vanochtend waren Wim en ik op de fiets gestapt.
Hij was nog nooit in Noordpolderzijl geweest.
Eindelijk eens een kans voor mij om een route uit te zetten. Dus vrijdag had ik op de PC een route uitgedacht en in mijn Garmin gezet. En guess what? Het klopte als een bus.
Minstens twintig keer riep ik: "Wat een mooie route" en ik werd niet tegengesproken.

Leek-Tolbert-Midwolde-Lettelbert-Oostwold-den Horn-Aduard-Garnwerd-Winsum-Baflo-Warfhuizen. Bij Warfhuizen ga je de dijk door en kom je op een stuk ingepolderd terrein en vanuit de verte zie je Noordpolderzijl al liggen.
Noordpolderzijl, het kleinste zeehaventje van Nederland waar de vissersboten alleen bij hoog tij kunnen aanleggen en vertrekken. Niets meer dan een smalle geul het wad in. Uitzicht op Borkum en Rottummerplaat.
De tijd staat stil in Noordpolderzijl.

Koffie met appeltaart op het terras van 't Zielhoes.
Bij slecht weer kun je binnen zitten. Tapijt op de tafeltjes. Hooguit een stuk of vijf.
De kassa met een zwengel. Pinnen kan niet.
Nee, wij zijn niet de enigen, maar veel scheelt het niet.
Na 45 km fietsen nemen we alles rustig in ons op.
"Dat alles voor de wind gaat" wenst iemand ons toe.
Een vissersboot heeft zijn netten te drogen.
Hoe oud was Opa toen hij naar zee ging?

Hoe anders is de terugweg.
Wind tegen. Tegenwind. De vlaggen onderweg staan strak.
Een ree is de weg kwijt. Het kan dus mooi zijn om de weg kwijt te zijn.
De terugweg.
Stitswerd, Onder den Dam.
De lucht achter Oethoezen.
Wind tegen. Tegenwind. Even achter elkaar maar dan toch weer zij aan zij.
De brug bij Wierumer Schouw draait open.
"Just Married" staat op het schip dat passeert.
Geen vrolijke bruiloft.
Even bijkomen. Moe, ik voel mijn bovenbenen. Mijn zeem plakt hinderlijk.
Dan weer verder. Wind tegen. Tegenwind.
Van Starkenborgkanaal. Wim voert op. Ik probeer hem bij te houden. Aduard dus. We komen er aan.
Enumatil, Lettelberterdijk. "Rechts is korter", zegt Wim.
We gaan links.
Op een zo groot mogelijk verzet over het viaduct.
In Lettelbert linksaf richting Nienoord. Ik sta nog steeds op de pedalen.
Uitfietsen en net geen 100 kilometer.
Wind tegen, Tegenwind.

Rondje Drachten met TFC Westerkwartier

2011-08-04T21:40:00.007+02:00

Donderdagavond, dus op pad met de langzame groep van TFC Westerkwartier.
Als Jan H. van de partij is dan staan twee dingen vast.
1. Het tempo ligt hoger dan gewoonlijk
2. Je komt nog eens ergens
Slechts vier man op pad. En toch had ik mij voorgenomen geen kopwerk te doen. Ik vrees namelijk de dag van morgen. Dan ga ik met Wim voor een rondje Noordpolderzijl. En bij Wim draait het allemaal om vernederen.
Dus ik heb me vanavond behoorlijk gedrukt. En dat voelt niet echt goed. Maar ja, vernederd worden is ook geen pretje.
Dankzij het stamp en sleurwerk van Johan zaten we toch nog dicht tegen de 30 km gemiddeld aan. Poeh, die man kan behoorlijk buffelen. Leuke tocht van 65 km. Gemiddelde hartslag? 104.
En nu, pasta koken en vroeg naar bed.

Surhuisterveen Revisited

2011-08-02T22:15:00.005+02:00

klik voor een vergroting op de afbeelding

Wim kon er geen genoeg van krijgen. Het gevoel van afgelopen zaterdag wilde hij zo lang mogelijk volhouden. Dus fietsten wij vanavond wederom naar Surhuisterveen.
Of was het om een glimp op te vangen van Cadel Evans in zijn enige Nederlandse criterium.
Meer dan een glimp was het niet. De sluiter van mijn fototelefoontoestel was dermate traag dat ik de man in zijn gele trui en zwarte broek niet heb kunnen vastleggen. Maar we hebben hem wel gezien.

Al met al een mooi en rustig trainingsritje in D1.

Uit onverwachte hoek

2011-07-31T10:21:00.008+02:00

Soms kun je wel uren bezig zijn met het bedenken van een titel voor het stukje van de week. Deze keer niet. Harko gaf de voorzet in zijn reactie op het voorgaande stukje.

En het zou natuurlijk ook Harko's dag worden, want de Pieter Weening Classic wordt in Leek en ver daarbuiten niet voor niets Harko's lekke banden race genoemd.
En ja hoor, we zaten nog niet op de fiets of de eerste lekke band was een feit. Nog voor de inschrijving moest het eerste bandje verwisseld worden. "Ik rij nooit lek", probeerde H. zich te verontschuldigen.

En om de vreugde compleet te maken begon het ook nog te regenen. Voeg daar aan toe dat ik mijn kilometerteller/hartslagmeter was vergeten en het zal duidelijk zijn dat ik in een opperbeste stemming aan de 100 kilometer van Surhuisterveen begon.

Toen ik, nadat we eerst bij de start niet wisten welke kant we op moesten, na 7 kilometer lek reed, was ik er helemaal klaar mee. Gelukkig was Wim zo vriendelijk om het bandje te verwisselen. Dit was toch niet hoe ik het voor ogen had gehad. Drie dijkridders en één Grumpy Old Man, richting Buitenpost.

Wim, die zich al dagen had druk gemaakt voor de tweede 100 km van zijn leven, had het wel naar zijn zin. Hij zegt zelfs dat hij 30 kilometer op kop heeft gereden, maar dat is verder niemand opgevallen. Teveel paddo's in de pasta? Nee, de ridders uit Leek reden keurig in een waaier.

Iets voorbij Burgum was de eerste stempelpost, koffie en een heerlijke appelkoek. Mijn humeur verbeterde op slag. En de tweede etappe ging me lekker af. Ik begon het zowaar leuk te vinden. Eerst een stuk met Freek op kop, daarna met Harko. Even leek het erop dat we het smalle fietspad naar de Freulevijver moesten nemen maar dat was gelukkig niet het geval.

In Bakkeveen was het wederom Harko. Eén van zijn armen ging omhoog en het duurde even voor hij in de gaten had dat er geen volgauto was. Eén van zijn spaken was geknapt met als gevolg een fikse slag in het achterwiel. Alleen het losmaken van de remhoef was onvoldoende. Een nieuw wiel moest er komen.

Na een enkel telefoontje vervolgden Freek en Wim de route en volgde ik Harko in een extra rondje Waskemeer. Daar stond het wiel al voor hem klaar.

Daarna ging het met 37km per uur naar de drie provinciën waar Wim en Freek op ons zaten te wachten. Op mijn tandvlees in het wiel van Harko.

Kennelijk had Harko het enorm naar zijn zin en vond hij dat de Dijkridders best een redelijk tempo konden fietsen. Of was hij opgelucht omdat hij de strijd met Aart niet hoefde aan te gaan. Want het schier onmogelijke gebeurde. Harko trakteerde. Niet alleen op koffie, maar ook op appeltaart! En het geld hoefde hij niet eens te lenen.

Daarna het laatste stuk. Bijna lukte het aan te knopen bij een zeer snelle groep. Maar door mijn stuurmanskunsten viel er bij iedere bocht en kruising een gat wat ik nauwelijks kon dichtrijden en moest de poging gestaakt worden. Ik stond volledig geparkeerd maar daarvan was na een gelletje van Harko niet veel meer te merken.

De laatste 10 kilometer sloten we aan bij een ander groepje en gezellig keuvelend reden we na ruim 3 uur en tien minuten trappen over de gladde klinkertjes van Surhuisterveen.

Pieter Weening Classic

2011-07-29T10:57:00.002+02:00

Aan de vooravond van de Pieter Weening Classic, die morgen wordt verreden is de psychologische oorlogsvoering tussen de Dijkridders losgebarsten.
Aart kreeg spontaan last van zijn knie en heeft zich helaas moeten afmelden.
Wim's gemiddelde snelheid van de afgelopen dagen leidt tot hoongelach en mijn voorstel om in een waaier te rijden wordt openlijk bespot.
Nee, dat wordt geen appeltaart morgen.

Grand Canyon du Verdon

2011-07-26T19:50:00.005+02:00

Nog even terug naar afgelopen vakantie.
Na het waanzinnig mooie Alpengeweld tufte ons campertje weer de Provence in.
Een prima camping met nog beter restaurant werd gevonden in Moustiers aan het lac du Verdon en wie Verdon zegt zegt ook: De Gorges du Verdon of de Grand Canyon du Verdon, een kloof op de grens van de departementen Var en Alpes-de-Haute-Provence in het zuiden van Frankrijk. Het is de grootste kloof in Europa, uitgesleten door de rivier de Verdon over een lengte van 25 km. De kloof bevindt zich in het regionaal natuurpark Verdon, 180.000 hectare groot.

En oh, wat mag je je gelukkig prijzen als je die kloof mag rondfietsen. En dat is best een serieus tochtje met de nodige hoogtemeters. En passant pak je de Cirque de Vaumale mee, en dat is toch weer goed voor een BIG claim.

En ik was zo'n geluksvogel .....op 3 juli van dit jaar.

Hoger en hoger

2011-07-19T12:46:00.003+02:00

28 juni Col d'Allos 2250 meter (vanuit Barcelonnette)

30 juni Col de la Cayolle 2326 meter (vanuit St. Martin)

Twee waanzinnig mooie ervaringen!

voor meer info over deze cols zie: climbbybike

Geen gevaar voor het klassement

2011-07-17T14:15:00.005+02:00

Zo rijd je nog in de Franse Alpen en zo zijn maar liefst vier weken supervakantie voorbij en ben je weer terug in de dagelijkse sleur.
En dan weet je het wel.
Dan gaat het alleen nog maar over hartslag, geschoren benen en appeltaart.
Met veel bravoure had Wim aangekondigd: "Zondag 09.00 uur, rondje Lauwersoog, appeltaart van mij".
En volgens mij was dat laatste de reden dat Paul zich deze ochtend al voor 9.00 uur aan het warm rijden was op de Dijklaan.
Daar gaat de appeltaart dacht ik toen ook Harko in wielerkloffie naar buiten kwam. Ik had nog zo met Kim afgesproken dat hij de muren zou gaan sausen maar kennelijk had hij haar om weten te praten.
Daar gaat de appeltaart dacht ik toen Wim voorstelde om richting Diever te fietsen en Lauwersoog i.v.m. de wind te mijden.

Het tempo zat er aardig in. Leek-Lettelbert-Hoogkerk. En voor het deel daarna moet ik een beroep doen op mijn korte termijn geheugen. Dus dat wordt niets. Vlak voor Groningen troffen we Wim zijn visvrienden. Het scheelde maar weinig of we moesten met z'n drieën verder. Dat het met de timing van Harko op dit moment niet helemaal jofel loopt bleek wel toen we voor de tweede keer lang moesten wachten om het scheepvaartverkeer voorrang te verlenen.
In zijn onbezonnenheid zei Wim dat hij het eerste uur nog niet veel had hoeven doen. En pats, Harko trok direct door tot 50 km/u. Voor mij onmogelijk om te volgen op de smalle maar o zo mooie paadjes bij Dorkwerd maar Wim kon nog een seconde of tien volgen.

Zonder wegenkaart ben ik nergens. Als ik thuis kom kan ik meestal de route niet meer reproduceren en de Garmin neem ik na de laatste stuiterpartij in Frankrijk maar niet meer mee. Maar plots bevond ik mij op bekend terrein.
Garnwerd. "Appelgebak", riep ik en stoof op café Hammingh af. Wim hield woord en trakteerde ons zelfs op een tweede kopje koffie. Niet gratis! Even vreesden wij dat Paul niet zou worden binnengelaten. Zijn trouwfeest dat daar werd gevierd was enigszins uit de hand gelopen, maar gelukkig werd hij niet herkend.

De gesprekken die dan aan zo'n Perzisch tapijtje gevoerd worden zijn niet hoogdravend. Harko deelt zijn fantasieën en Wim vertelt waarom filosofen dik zijn en niet gelukkig getrouwd. Paul stelde voor een biertje te nemen maar daarvan werd afgezien omdat de terugweg ons pal tegen de wind in zou lijden/leiden. Ik kreeg geen toestemming om mijn zelf gesmeerde boterhammetjes met jam te nuttigen en Harko deed zijn uiterste best om mij aan de eiwitshakes te krijgen.

Maar o, wat rook het lekker toen we Hammingh verlieten. De kok was kennelijk van alles aan het voorbereiden. Kruiden, knoflook, het water liep me uit de mond.

Terug ging het inderdaad tegen de wind in. En behoorlijk ook! En weer was het Harko die zijn hormonen niet kon beteugelen en ons het nakijken gaf. Aan het einde van de Lettelberterdijk wilde het gezelschap rechts. Ik stelde links voor. Over het viaduct. Paul vooraan, gevolgd door Wim. Harko en ik achteraan. Wim, nerveus achteromkijkend, zich afvragend waar wij toch bleven. Wim, versnellend en wederom angstig achteromkijkend. Waar bleven ze toch. Dan, de draai naar het viaduct. Voor de laatste keer achteromkijkend en dan alles op alles zettend naar boven.
Rustig laten we hem gaan.
Geen gevaar voor het klassement!

Thuisgekomen geeft mijn klokje de volgende gegevens aan:
afstand: 57,7 km
gem. snelheid incl uitrijden: 27,7 km
gem. hartslag: 115

Heren, hartelijk dank!

Het Kleine Broertje

2011-07-16T15:29:00.007+02:00

25 juni 2011.
Zeker niet zwaarder, maar misschien wel mooier is de beklimming van de Montagne de Lure. Hemelsbreed zo'n 25 kilometer ten oosten van de Mont Ventoux ligt zijn kleine broertje.
Vanaf de camping a la ferme in Mallefougasse is het eerst zo`n 12 kilometer naar Saint-Etienne-les-Orgues. Daar begint de eigenlijke klim. Vanaf de doorgaande weg moet je in het dorpje rechtsaf slaan en krijg je direct een steil stuk voor je kiezen. Na een kilometer zwakt dit af, maar al weer een kilometer later wordt de 9% overstegen.

Met zijn gemiddelde van 5,7% is de beklimming aanzienlijk minder steil dan die van zijn grote broer maar hij mag zeker niet onderschat worden.
Ook hier begint de klim in een bos.
Ook hier een soort van "Chalet Reynard" zo'n 6 km onder de top. Maar voordat je daar bent krijg je eerst nog een aantal pittige hairpins te verstouwen.
En ook hier de laatste kilometers door een kaal landschap, met dien verstande dat het venijn niet in de laatste kilometers zit. Bij de refuge gaat de col naar rechts terwijl de beklimming naar de top naar links afbuigt. De weg wordt smaller maar is goed te doen.

Autoverkeer kom je nauwelijks tegen.
Zo'n 2 kilometer onder de top rijd je bijna op vlak wegdek zodat je relaxed boven komt. Daar wordt je getrakteerd op mooie vergezichten, besneeuwde bergtoppen in de verte, alpenweiden en .....zicht op de Ventoux.

Gemiddeld: 5.7 %

Afstand: 17.7 km

Hoogte start: 743 m

Hoogte top: 1755 m

Hoogteverschil: 1012 m

Mont Ventoux 4

2011-07-15T15:12:00.003+02:00

Dinsdag 21 juni.
Aangemoedigd door Margrethe, Astrid en Wim, later aangevuld door Aart en Angèle begon ik aan mijn vierde beklimming van de Ventoux. Wederom vanuit Bedoin. Stilletjes hopend op een verbetering van mijn 2uur en zes minuten. Maar ai, ai, wat een tegenvaller. Vanaf de bocht van St. Estèphe stond ik geparkeerd.
Direkt naar het grootste tandje achter. Het wilde gewoonweg niet. Mijn hartslag wilde ook niet omhoog. De aanmoedigingen mochten niet baten.

Bij Chalet Reynard afgestapt en met de supporters een colaatje gedronken.
Daarna weer verder. De laatste 2 kilometer vergezeld door Aart.
Twee uur en 21 minuten.
Een gemiddelde hartslag van 126.
Teleurstelling.

Was het de warmte?
Waren het de bètablokkers?
Het gebrek aan muziek?
Ik hou het er zelf op dat ik de laatste weken te snel een aantal kilo's ben afgevallen en dat dit ten koste van mijn kracht.
Kortom, werk aan de winkel.
Krachttraining.

Niet helemaal droog naar Lauwersoog.

2011-05-15T18:27:00.004+02:00

De Dijkridders zijn al lang geen magnificent seven, laat staan een sixpack meer. De tijden dat de complete groep op zondagochtend stond te popelen om elkaar de loef af te steken liggen ver achter ons. Zelfs een genereus aanbod van de Druppelaar om op zijn kosten appeltaart in Lauwersoog te gaan eten bracht maar drie ridders op de been.
PdP hulde zich in zijn inmiddels bekende stilzwijgen. De Witte Tornado liet ons wederom voor de kat zijn viool op zijn oprit wachten en Harko deed alsof hij een wedstrijd had. Dus vertrokken Wickie, Wim en ik om even over negenen van de Dijklaan voor een rondje Lauwersmeer. De drie musketiers dus. En het werd een serieuze training. Dat Wim kan fietsen zolang het maar niet bergop gaat wisten we al. Maar dat zijn beenharen wegschroeien van de hete adem van Freek is iets wat mij pas de laatste keren is opgevallen.
L’histoire se répète, de geschiedenis herhaalt zich. Want op 24 mei van het vorig jaar was het ook dit driemanschap dat deze tocht maakte. Maar toen kwamen ze droog in Lauwersoog. Toen wel. Maar ook vandaag mochten we niet mopperen. De nattigheid zat hem in de eerste kilometers. Net vertrokken, barstte de boel in Tolbert los. Nog nooit, nog nooit heb ik een Dijkridder zo snel het viaduct van Tolbert zien beklimmen. Het kan dus wel, als het maar regent. Ik voorspel dat Wim de snelste tijd van ons allen op de Ventoux neerzet vermits het maar regent. Wim had dus de beste plek onder de boom, want hij was daar als eerste. Gelukkig hadden Freek en ik onze regenjasjes bij ons gestoken en werden wij niet veel natter dan Wim.
Na dit intermezzo zou het droog blijven. Maar die wind! Het tempo daalde tot een bedenkelijke 19 km/u. Toen was het tijd om in te grijpen. Als kersvers lid van T.F.C. Westerkwartier had ik afgelopen donderdag een positieve ervaring opgedaan met het rijden in een groep, waarbij er na iedere paar kilometer door iedereen een plekje werd opgeschoven. Mijn voorstel werd geaccepteerd. Steeds twee man op kop met één er achter. En om de twee kilometer een plekje opschuiven. Zo kon je afwisselend met elkaar kletsen en hoefde er niet continu ééntje achter te bungelen wat op de terugweg wel het geval was.
Maar bij Zoutkamp was de wind al zodanig toegenomen dat Wim voorstelde om maar achter elkaar te fietsen en om beurten de kop over te nemen. Geheel tegen zijn regels in deden we dit door de wind.
Geruime tijd bewoog zich een figuur op heel wat meters voor ons. Het gaatje werd maar heel langzaam kleiner. Ik dacht even dat het Patrick op een quad was maar het bleek een eenzame fietser die beter tegen de wind was opgewassen dan wij.” Mag ik aanhaken”? Vroeg hij.” Ja hoor”, zei Wim. En wat er toen gebeurde vind ik de zondag en een Dijkridder, en zeker iemand die mij er op de terugweg in Boerakker van beticht de weg wel te weten maar deze niet te bewandelen, onwaardig. Het tempo pal tegen de wind in werd door Wim opgeschroeft, opgeschroeft en….opgeschroeft. En onze dappere dodo ging binnen vijf minuten helemaal kapot.
Toen lekkere koffie, tweede kopje gratis, en appelgebak met slagroom. Wim hield woord. En, we waren zeker niet de enigen. Menig fietsclub had ook voor een rondje Lauwersoog gekozen.
De terugweg viel wat tegen vergeleken bij de heenreis. Wim was zo leeg na zijn Aktie om de dappere dodo te villen dat hij de kortste route naar huis voorstelde. Een korte opleving. Even de 50 km/u aantikken. Het werden er 56,5. Meer was ook mogelijk maar we gunnen Harko zijn record. Maar ook dit kostte een, niet nader te noemen, Dijkridder zoveel kracht dat hij niet alleen een lekke band voorwendde, maar er ook nog eens een half uur, twee gaspatronen, en drie ventielen over deed om de boel weer in orde te krijgen.

Giho!

2011-05-08T21:27:00.004+02:00

Giho! Classico

Wat een leuk evenement om een keer mee te maken.
Vooraf had ik mij menigmaal de vraag gesteld of dit wel iets voor mij zou zijn. Een peloton van 3000 man, en ik ergens middenin.

Maar alle zorgen bleken onnodig. Ik was zeker niet de slechtste stuurman in het peloton en het nekkie heeft het, dankzij een geweldige massage afterwards gehouden.
En ook de overdosis aan bruiloften de afgelopen dagen en alles wat daarbij hoort gooide geen route in het eten.

Vanochtend voor achten stond ons campertje al vlak bij de start. Shirtje halen terwijl Margrethe het ontbijt verzorgde. Ja, sommige teams hebben het wel heel goed voor elkaar.
Een deel van mijn vrees van de afgelopen dagen bleek terecht. Mijn bestelde mediumshirt paste voor geen meter. Maar, tijd genoeg om om te wisselen voor een lltje en ook die zit aan de krappe kant. Mooi shirt overigens en goede kwaliteit.

Aart had minder geluk. Zijn maat bleek vergeven. Maar, hij krijgt een brandnieuw exemplaar in zijn brievenbus.

Ook een bidon met sportdrank, reepjes, bananen en krentebollen werden gratis beschikbaar gesteld. En als iets gratis is, dan ben ik erbij.

3000 mannen en vrouwen in een groot startvak, klaar om weggeschoten te worden door Theo Bos. De openbare weg was van ons. Tegenliggers werden vakkundig afgestopt. Het was een juweeltje om te zien. Bij ieder opstakel stond een mannetje met driehoekig vlaggetje zijn longen via een fluitje te legen. Overal werd het verkeer stilgelegd. Links of rechtsom om de rotondes, het was net de tour de France. Soms wel tien meter breed asfalt had ook wel zijn keerzijde. Want als er dan een versmalling kwam of een bochtje moest worden gedraaid zakte het gehele peloton af in wandeltempo.
Op zo'n moment, ze kwamen regelmatig voor, werd er door velen "ho" gebruld en veranderde de Giro in een Giho!

Hoe anders toen de hekken van voormalig luchtmachtbasis Soesterberg werden gepasseerd. Daar waar eens de starfighters het luchtruim kozen, de F16 kenden we toen nog niet, leek het erop of menig renner zich piloot waande. Zo hard als mogelijk tegen de wind in. Maar helaas. Niemand kwam los van de grond.

Geklommen werd er ook. De Amerongse Berg. Volgens Harko de makkelijke kant. Aart adviseerde mij niet te hard van stapel te lopen. En gelijk had hij. De klim was langer dan menigeen verwachtte.

Mooie route. Na de berg door Amerongen, het kasteel. En dan de Dijk op. Veertig kilometer per uur ging het tegen de wind in totdat een aantal giho's de pret drukten. Ik was er niet rouwig om. Want het tempo lag af en toe wel wat hoog.
Naast mij duikt ineens, of reed hij daar al een tijdje, neef Michel uit Zwijndrecht op. Gisterenavond zaten we nog lekker te eten en te drinken maar vandaag was hij er, weliswaar met houten kop, bij.

Veel publiek in Wijk bij Duurstede. Tempo omhoog, tempo Giho!. De laatste 30 km voel ik mijn nek maar ik wil door. En ook de bovenbeentjes laten weten dat ik de laatste weken veel te weinig kilometers hebben gemaakt. Maar, we zijn binnen.
In de eerste grote groep passeren Aart en ik de finish.

Meer foto's op de blogspot van Aart

Dijkridders verleggen hun grenzen

2011-05-06T11:56:00.002+02:00

2 minuten stilte

2011-05-05T20:57:00.003+02:00

Het zag er toch echt naar uit dat het er deze week niet van zou komen en dat ik mij helemaal alleen in mijn eentje zou moeten voorbereiden op de classico giro van as zondag.
Maar niets bleek minder waar. Drie Dijkridders vertrokken woensdagavond in alle vroegte voor een heuse woensdagavondprikkel. Da's lang geleden!
En het werd een bijzondere avond. Freek nestelde zich direct aan kop en zou die positie niet lang afstaan. Souplesse, souplesse, hij draaide de pedaaltjes in een licht verzet rond en hij gooide zich met weinig moeite alle bochtjes in en uit. als er één progressie doorgemaakt heeft ......
Ik was ook niet ontevreden. De tik uit de crank was verdwenen en ik kon moeiteloos volgen. In Roderwolde op de klinkertjes kreeg ik het echter zwaar. Bijna geen kracht in linkerarm. Compensatie met de rechterarm. Tempo fors terug. Vandaag toegenomen nek- en rugklachten.
Tsja, en dan Wim. Het leek er op alsof zijn twee minuten stilte al direct bij start ingingen en vervolgens anderhalf uur zouden duren. Later zou blijken dat hij sprakeloos was van het feit dat er ook nog andere Dijkridders zijn die de weg in het Westerkwartier weten te vinden.
Gelukkig kwamen op het laatst toch weer de verhalen los. Over de heer G, die de tweede boerderij heeft in Nederland die is voorzien van ....Terwijl de derde in Eemnes staat.
Tandartsen die alles goed vinden, 112 en lekke hartkleppen.
Dijkridders...... never a dull moment.

Nog 4 nachtjes slapen!

2011-05-04T12:52:00.004+02:00

En dan is het zover.
Samen met Aart rijd ik de pelotonstocht van de Classico Giro.
Non stop 110 kilometer. Geen appeltaart halverwege en ook geen plaspauze?
Best wel spannend nu ik de afgelopen periode nauwelijks getraind heb.
Best wel spannend gezien mijn pelotonsstuurmanskunst.
Best wel spannend want hoe doet mijn nekkie het.
Aan het materiaal kan het niet liggen want ik heb mijn fiets net bij Bike Life opgehaald om een vervelende tik uit de crank o.i.d. te halen.

En ach, de route is voor de achterblijvers uitgepijld. Dus komen doen we er wel.

Ciao!

Dijkridders laten het afweten.

2011-05-01T21:59:00.003+02:00

Het is weer zo ver.
Even een weekendje weg en er wordt op zondag weer niet gefietst!
Terwijl ik ze toch echt had uitgenodigd voor een rondje colosseum vanochtend.
Natuurlijk allemaal weer smoesjes over familiebezoek, verhuizingen, en trainingen die al eerder deze week zouden hebben plaatsgevonden. Ja, ja, het zal allemaal wel.
Afgelopen woensdagavond was er ook al geen Dijkridder die een prikkel durfde aan te gaan.
Benieuwd of er komende zondag wel wat gaat gebeuren wanneer ik met Aart de Classico Giro ga rijden.
Maar ook dan zullen de gordijnen op zondagochtend op de Dijklaan wel dicht blijven.
Ik ben er in ieder geval helemaal klaar voor.
De afgelopen dagen heb ik alle trappen van de zeven heuvels van Rome beklommen, en dat wel twee keer.
Mijn benen zijn door de Paus zalig verklaard. Maar liefst 1 miljoen mensen waren hiervoor naar Rome afgereisd.
Mijn edele delen zijn iedere dag ingesmeerd met Limoncello.
En ik loop al dagen met een Italiaanse Biefstuk in mijn broek.
En ook heb ik stil gestaan bij het balkon van de Palazzo Venezia waar Lou Bandy op 10 juni 1940 zijn beroemde rede uitsprak en verklaarde dat jaar de Tour de Farce van Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk te zullen winnen.
Wij weten inmiddels beter.

Twee vingers in de neus

2011-04-24T14:58:00.005+02:00

Even leek het erop dat er vanmorgen vijf (verlengde) Dijkridders op pad gingen maar het bleken er toch vier te zijn.
Terwijl heel Nederland aan het paasontbijt zat vertrokken Wim, Freek, Paul en ik iets na negenen van de Dijklaan. Te vroeg voor Bert. Half tien kon voor hem nog wel, maar negen uur? Het was per slot van rekening Pasen.
Pasen betekent ook eieren zoeken. Dat kostte mij weinig moeite. Ik deed vanochtend de deur open en de Paashaas had voor mij alleen een heel mandje bezorgd.
Eieren zoeken, ook voor Paul. Hij wilde op tijd thuis zijn om dit met zijn kinderen te kunnen doen. De combinatie was geboren. Na een uurtje fietsen zouden we Paul thuis afleveren en Bert ophalen voor een tweede rondje.
Maar niks geen Bert.
Wim en ik reden rustig op kop komend vanuit richting drie Provinciën. Wij naderden Zevenhuizen. Niets vermoedend. Het was erg stil bij Freek en Paul die in ons wiel zaten. Ik hoorde hem niet opschakelen maar plotseling was hij daar. In een duizendste van een seconde, het kunnen er ook drie geweest zijn, suist Paul ons voorbij. Een hooghartige, kan ook laaghartig geweest zijn, blik in zijn ogen. Het bordje Zevenhuizen. Wim en ik totaal overdonderd. Dan, met een superieuriteit waar Philip Gilbert nog een puntje aan kan zuigen. Zijn hoofd draait zich om. Spottend kijkt hij ons aan. Met twee vingers wijst hij naar zijn neus. Totale euforie bij Paul. Een enorme verslagenheid bij Wim en mij. De Dijkridders verslagen.
Maar uit het niets komt daar Wickie langszij. Paul heeft het te laat in de gaten. Twee meter voor de streep is het: Er op en erover! De verlengde Dijkridder heeft het nakijken. De eer is gered.

Back in the saddle?

2011-04-21T19:06:00.004+02:00

L’Histoire se répète, de geschiedenis herhaalt zich. Maar zo snel? Vorig jaar om deze tijd kwam er een ernstige knik in mijn wielercarrière. Zag het er naar uit dat ik hard op weg was de snelste Dijkridder te worden :-), hartkamerstoornissen gooiden ernstig roet in het eten. Volgens de cardioloog kon ik de Mont Ventoux wel vergeten. Geen piekbelasting galmt zijn stem nog na in mijn oren. Het vervolg is bekend. Ondanks de bètablokkers zou ik dat jaar toch nog 3x omhoog gaan.
Dan het jaar 2011. Mijn basis was zonder meer beter dan in 2010. Spinnen in de sportschool en al vroeg in het seizoen een aantal lange ritten, dat beloofde veel. Zaterdag 19 maart 2011 de Dorpentocht, Zondag 20 maart 2011 geveld door een nekhernia.
Niet dat ik mij een echte fietsfanaat voel, maar ik kreeg toch zwaar de balen.
Na de Mont Ventoux heb ik mij suf geprakkiseerd over doelstellingen op de fiets, maar ik kan ze niet echt ontdekken. Groot respect bijvoorbeeld voor Aart, die dat wel heeft en dit jaar maar liefst 6000x de kale reus op gaat. Dat heb ik niet, maar ik merk wel dat fietsen voor mij een lekkere vorm van beweging is en dat, wanneer ik niet te hard rijd, ik ook nog iets van de omgeving ziet. Voor mij de ideale manier om wat aan mijn gewicht te doen. Lekker Bourgondisch kunnen eten en drinken en toch niet teveel uitdijen. Dus, mooie tochten, in de vetverbrandigsfase, niet te snel, met gezellige lotgenoten en veel appeltaart met slagroom. Nooit geweten dat ik in zo'n mooie omgeving woon.
L’Histoire se répète, de geschiedenis herhaalt zich. Maar zo snel?
Eén dag na mijn ziekenhuisopname van vorig jaar zat ik al weer op de fiets. Hoe lang gaat het herstel deze keer duren?
Op 10 april met Bert, Wim, Freek en Patrick een eerste poging ondernomen. Wim had strikte orders van Margrethe meegekregen. Hij moest goed op me passen. En dan zie je hoe een mens verandert. Of is het de Ventoux die een mens nederig maakt. Een jaar geleden zou hij me ongetwijfeld nog stuk hebben laten gaan op ongeplaveide of klinkerwegen. Maar nee hoor, een lekker ritje voor mij van een uurtje lage hartslag met een gemiddelde van 26 km/u over vlakke wegen veilig achterin het peloton. En na dat uurtje stuurde hij me naar huis. De Dijkridders gingen als viertal verder. Een goede beslissing want de laatste tien minuten kreeg ik toch wat pijn aan mijn linkerarm. De dagen daarna flink wat last gehad.
Zaterdag in de sauna voorzichtig een paar zwemslagen gemaakt. Ging goed.
Maandag naar de sportschool geweest. Klooien met de toestellen maakt een mens niet gelukkig. Slechts 5 kilo kon ik wegdrukken. Maar het begin is er.
Woensdag een uurtje alleen op de fiets gezeten. Meer zat er niet in. Maar vanochtend nauwelijks toegenomen klachten. Morgen weer een rondje.
Het herstel zal langer duren dan vorig jaar. Maar het begin is er weer, toch?
Back in the saddle?

Respect!!!

2011-04-18T18:44:00.003+02:00

Hulde aan de mannen van de 150 kilometer!

The Day After, een maf weekend.

2011-04-17T21:12:00.003+02:00

Vluchten helpt niet.
Je kunt je uiterste best doen om de Amstel Gold te ontlopen maar het lukt niet.
Je kunt net doen of je een nekhernia hebt, maar het werkt niet.
Je kunt je met camper en al in een superweekendje storten, maar ook dat helpt niet.

Dus afgelopen vrijdag, toen ik met leede ogen afscheid moest nemen van de Dijkridders die wel de ultieme uitdaging aangingen, waren mijn vooruitzichten al gevestigd op een lekker weekendje weg met de camper.
Kort na de Leekster elite verlieten ook M en ik de Dijklaan met camper richting Kampen. En ofschoon het een superweekendje werd kon ik toch niet helemaal los komen van de AGR.

Met mijn inschrijving had ik gelukkig iemand anders gelukkig kunnen maken. Maar dat wist de organisatie niet. Dus vrijdag mocht ik al de nodige SMSjes van de organisatie te ontvangen. Ik werd voor alles uitgenodigd en mij wenste alle geluk.

Op zaterdagochtend om 9.37 uur bleek ik al het registratiepunt van 48,2 km gepasseerd te zijn. Om 13.02 uur had ik de Eijserbosweg achter mij liggen en om 14.33 uur werd ik gefeliciteerd met mijn binnenkomst. Ik had 3.44 gedaan over de beklimming van de Cauberg. Vijf uur over de laatste honderd kilometer viel mij eerlijk gezegd wel een beetje tegen :-).In werkelijkheid vertoefde ik in welnessresort de Zwaluwhoeve en maakte ik mij nergens druk om.

Op zondagochtend een bezoekje brengen aan het pittoreske Harderwijk. Eén van de terrassen leek overspoeld door Hilversumse Adelaars. En bij Hilversumse Adelaars denk je natuurlijk aan Aart. Koud 150 km heuvels in de benen was meneer al weer present. Samen met Angèle deed hij mee aan een tourtocht.
Hij wist mij te vertellen samen met Bert en Freek de 150 km volbracht te hebben. Wim en PdP hadden de 65 km gereden. Volgens Aart was het best een pittige rit geweest voor de Dijkridders.

Van Harderwijk via het Veluwemeer richting Leek en daar stond alweer alles in het teken van de AGR. Dat wil zeggen, Wim zat op de bank te kijken naar de finish van de profs. Nog voor dat hij bij de start was aangekomen had hij besloten de 100 en 150 km aan zijn neus voorbij te laten gaan. Harko schoof aan en niet veel later, toen de plaatselijke chinees zijn grootste bestelling sinds jaren kreeg schoof ook Bert aan. Verhalen, verhalen, chinees , chinees, wijn en wijn. Super ontvangst bij de familie Hut! Waarvoor dank.

Veel Succes !!!

2011-04-15T07:37:00.002+02:00

Dag Kleine Stoere Man

2011-04-12T22:18:00.002+02:00

Het verhaal van zondag

2011-04-12T17:20:00.003+02:00

Hallo J-W,

Op verzoek en aandringen van Wim hier het verhaal van zondag. Knippen en plakken mag naar eigen believen
Voor mij was de zondagochtendprikkel van de Dijkridders bedoeld om uit te fietsen na de inspanning van zaterdag, maar dat pakte even anders uit. Om half 10 stonden er maar liefst 5 Dijkridders gereed om aan de prikkel te beginnen. Zelfs J-W stond in de startblokken. Hij had tot gisteravond laat zijn fiets geprepareerd en het resultaat mocht er zijn: een aan de remhandles op het stuur gekoppelde reminrichting in het midden van het stuur zodat hij rechter op kon zitten.
Zonnig weer, maar toch niet echt warm en redelijke wind.
Na een rondje Ronostrand namen we bij de Carolieweg na een uur afscheid van J-W die het mooi genoeg vond. Nog maar net met zijn vieren of PdP brulde zijn eigen leuze: LEK!!
Gelukkig voor hem reed Wickie mee en was het omleggen en oppompen van de band in een oogwenk voor elkaar. Nog even gewacht of er uit een van de boerderijen koffie met appeltaart gebracht zou worden,maar dat bleek ijdele hoop.
Bert begon over een 100km en zo zetten wij koers richting Nuis en Marum. Via De Haar en Frieschepalen doken we onder leiding van Wim toch de bossen achter Bakkeveen weer in.
We weten nu waarom, want hij koerste recht op het prieel van de Freulevijver af. Het was een blij weerzien en wij deden ons hier tegoed aan de meegebrachte repen, leegden wij onze bidons en Wim zijn blaas.
Geen 100 meter op de fiets of Bert begon weer over een 100km. PdP had geen zin, Wim vond het genoeg en Freek vond dat we dan eerder hadden moeten starten.
Langs Wijnjewoude en door Waskemeer kwamen we uit in Haulerwijk en de Dijklaan begon te trekken. Maar niet voor Bert. Tussen Zevenhuizen en Leek piepte hij ertussenuit om nog even de 100 aan te tikken. Laten we wel wezen, deze renner doet dat met 2 vingers in de neus.
Later die dag berichtte Bert dat hij niet alleen de 100 had aangetikt, maar er met 3% overheen was gegaan. Proficiat Bert met deze 103km!
Ook een compliment voor PdP die, als het er op aankomt, keihard doorzet en niet schroomt de kop over te nemen. Wel weer 75km op de teller en hoe stuk ook ze tellen wel.
Prima opsteker voor J-W die helaas na de rit toch weer last van zijn blessure kreeg.
Al met al een goeie generale voor komende zaterdag. Valkenburg here we come.

Statistieken Freek:

75,4km in 2u 52m 12s
snelheid gem 26,0 km/h
snelheid max 34,0
hartslag gem 135 bpm
hartslag max 152

Groeten,
Freek

Jarige Nestor

2011-04-05T22:06:00.002+02:00

Normaliter het hoogste woord, de scherpste analyses, de meest diepgaande doordenkertjes, de man die alles en iedereen kent, de druppelaar, mister wikipedia, waarom is het de laatste tijd zo stil?

DAAROM: De Nestor der Dijkridders viert morgen zijn verjaardag en is drukdoende met de voorbereiding.

WIM, van harte gefeliciteerd. Hoe laat verwacht je ons?

Nog een krappe twee weken.....

2011-04-03T18:17:00.002+02:00

en dan nemen er maar liefst vijf van de zeven Dijkridders deel aan de 10e editie van de Amstel Gold Race. De rugnummers zijn inmiddels in huis.
Dus werd er vandaag flink getraind.
's Ochtends werd er hard gewerkt met Harko de Verschrikkelijke en Wim de Druppelaar op kop en Bert er vlak achter. Veel bekend over deze etappe is er nog niet behalve dan dat Bert zich beklaagd zou hebben over zere benen.
En....Harko droeg het officiële tenue van de Dijkridders. Waarschijnlijk uit angst niet door de anderen herkend te worden.
's Middags werd er voor de buis getraind. Wat een mooie finale kende Vlaandrens Mooiste. Beklimminkjes ongetwijfeld voor een deel te vergelijken met wat de Ridders over twee weken te wachten staat.

April doet wat hij/zij wil

2011-03-29T16:38:00.003+02:00

Want het regent tourtochten de komende maand.
Hierbij een link waardoor je komt op de site van wielersportinfo.
Wat is er zoal?
Wie fietst wat?
En aarzel ook niet om evenementen toe te voegen.
Groet, J-W

Waar hebben ze het over?

2011-03-27T13:18:00.003+02:00

Wat een weer moeten ze gedacht hebben. Lak aan een uurtje minder slaap, wij vertrekken gewoon om 09.30 uur. En dat deden ze. Ik heb ze niet eens horen weggaan. Maar ik zag ze wel terugkomen. Terugkomen met een brede grijns op het gezicht.
Maar verbeeld ik het me?
Werden de heren door de vrouwen opgewacht?
De grijns leek te verdwijnen en het leek wel alsof er een schuldbewuste uitdrukking op het gelaat verscheen.
Werden de heren vermanend toegesproken, berispt misschien?
We zullen het weldra lezen.

UPDATE
Inmiddels druppelen de eerste berichten, jawel, uit betrouwbare bron, binnen.
Een onbekende Lynx helikopter, bouwjaar 1974, met niet Nederlandssprekende bemanning, heeft een drietal dolende ridders in de buurt van de Freulevijver gesignaleerd. De rit van het drietal is in kaart gebracht.

Opmerkelijk zijn de ritgegevens. Een gemiddelde van 20km/u. Dat dat bij de vrouwen de nodige vraagtekens oproept is natuurlijk logisch.

Wat is er gebeurd? Appeltaart? Of heeft de druppelaar keihard toegeslagen. We wachten nog op commentaar.

Lente

2011-03-23T10:00:00.002+01:00

Slecht gepijld?

2011-03-19T17:27:00.003+01:00

Wilt u de lange versie of de korte versie?
Hoe wanhopig moet je zijn om als Drentse wielervereniging een Groningese Dorpentocht te organiseren?
Hoe wanhopig moet je als Dijkridder zijn om aan zo'n evenement deel te nemen zonder de steun van je ploegmaten?

Dus vanochtend vroeg op om op tijd te kunnen starten in Zuidlaren. Een rit van 115 km met of zonder aandenken?
Kan mij het schelen dacht ik. Als ik het toch alleen moet doen, dan maar met aandenken.
Maar ja, hoe pak je zoiets aan. Om 115 km in m'n eentje te fietsen zag ik niet zo zitten ook al beloofde het en werd het, maar niet direct, een wonderschone zaterdag. Ik nam mij voor om aan te haken bij een groep zodat ik lekker uit de wind kon blijven trappen.

De groep die ik koos had er wel erg flink de sokken in. Gemiddeld 32 km/u werd er getrapt. Wim zou later zeggen:"Lekker toch zo uit de wind". En in zekere zin was dat ook wel zo, maar als je mij een beetje kent gaat bij iedere bocht de rem er bij mij op. En hopla, een gat van 50 meter is dan niets. Dus dan ging mr. Elastiek weer richting de 35 à 36 km om het gat dicht te rijden. En dat kost heel wat energie. Maar lange tijd ging het goed.

Lastig was de ochtend mist. Bril zeiknat en nauwelijks doorheen te turen. Dan maar er overheen loeren met min 5. Splitsing in de routes 65 en 115 km. Puur op de gok koos ik de juiste richting. Toen stond ineens het hele zootje stil voor een sanitaire stop. Ik niet, ik had immers niet de tijd om te drinken. Ik fietse door en kwam in een groep van Hoogezand-Sappemeer terecht. HMMM lekker tempo, dacht ik. Dit kan ik wel even volhouden. Totdat één van die mannen mij vertelt dat zij niet meedoen aan deze tocht. En.....bedankt. Met twee andere slachtoffers rijd ik wat vertwijfeld door. Waar zijn onze pijlen? Een geheel ander type pijl wijst naar links. Wij rijden daarom maar rechtdoor. Fout!! De tocht wordt mede georganiseerd door een club uit Godlinze. Dus: worden halverwege de pijlen van de andere club gebruikt. Wederom bedankt.

Ik fiets terug en zie in de verte dat het voorheen pissende peloton natuurlijk wel goed rijdt. Ik zet alles op alles, maar het is te weinig. Een niet in club verband rijdende wielrenner komt langszij. Ik heb hem al even gesproken. Ik pak zijn wiel in de hoop dat hij mij kan terug brengen. Hij heeft vroeger ook wedstrijden gefietst en heeft aanzienlijk meer kracht dan ik. Ik promoveer hem tot "mijn maatje", maar daar weet hij niets van.

Hij brengt mij terug, maar niet bij de snelle jongens maar bij de club die zegt niet deel te nemen aan de tocht. Lekker! pijlen, in geen velden of wegen te bekennen. Twee renners sluiten zich bij ons aan. Om de beurt op kop. Gelukkig kent "mijn maatje" de omgeving en loodst ons feiloos naar Godlinze waar de controlepost is. Met een gemiddelde van 30 km/u kom ik binnen. Niet gek, als je nog de vele overstekingen van de provinciale wegen, zonder begeleiding meerekent. En.... de mist is weg, de zon schijnt volop.

Ik kijk even rond in de kantine. Kies niet voor de appeltaart. Een Dijkridder eet namelijk niet in zijn eentje appeltaart. In de rij voor het enige pleetje. En daarna maar kijken of er een groepje vertrekt waarbij ik kan aanhaken. Het snelle peloton zit nog aan de appeltaart. Zij wel. Het zijn vier mannen waar ik mij aan vastklamp. Ik verzaak niet en neem ook de kop over. Maar 30 km/u? Tegen de wind in. Waar is dat nou voor nodig?
En dan.....smalle fietspaden, bochten, en ja hoor, natuurlijk moet ik afhaken.

"Jij hier?", vraagt mijn maatje. Hij was eerder uit Godlinze vertrokken maar had de nodige pijlen gemist. We worden bijgehaald door de snelle mannen. Erop en erover. Met z'n tweeën buffelen we door. Om beurten op kop. Zijn beurten twee keer zo lang als die van mij. Maar het gaat goed zo tegen de wind in. Dan, een renner komt langszij. Maatje hangt aan. Ik kom tekort. Tergend langzaam, maar o zo pijnlijk, wordt het gat steeds groter en groter. Slochteren, Freylamaborg. En dan... van rechts duikt het snelle peloton op. Kennelijk ook de pijlen kwijt geraakt. Yes, yes, ik haak aan met alles wat ik in me heb.

"Jij hier?", vraag ik aan mijn maatje als ik langszij kom. Hij weet dit te waarderen. Hij is sterker dan ik. Gadverdamme, pijn op de borst. Dit voelt echt niet goed. Voor de zoveelste keer laat ik de snelle mannen gaan. Maak me zorgen. Dit doe ik niet meer. Ik ga nooit meer de Ventoux op. Ik stop met fietsen. Het tempo zakt enorm. De laatste twintig kilometer zijn voor mij alleen. Tien kilometer voor de finish nog een gelletje naar binnen. Waar zijn de pijlen?

Dankzij mister Garmin rijd ik na 115,3 kilometer de parkeerplaats op. Het waren weer de laatste loodjes.
Volgende week weer?

Afstand: 115,3 km
Gem snelheid: 28,1 km/u
Hsf: 125/152
Kcal: 46,725 glazen rode wijn
Consumptie: 1 snelle Jelle en 1 krentenbol

Unieke kans

2011-03-16T18:31:00.002+01:00

Altijd al een Dijkridder willen worden?
Grijp nu uw kans.
Maar liefst vijf woningen in onze Vogelaarwijk zijn beschikbaar.
Het betreft de nummers 8-12-23-29 en 31.
Maar misschien dat Harko om hem moverende redenen wenst op te schuiven naar een extra verdieping.

19 maart 2011 Groninger Dorpen Tocht

2011-03-16T12:46:00.002+01:00

Ofschoon ik besloten heb om niet deel te nemen aan de Amstel Gold Race moeten er natuurlijk wel trainingskilometers gemaakt worden.

Klote

2011-03-13T12:25:00.005+01:00

Toen ik afgelopen nacht van Amsterdam naar Leek tufte trok het vooruitzicht om de volgende ochtend met de Dijkridders op pad te gaan niet echt. Toen ik vanochtend ruim voor de wekker uit al wakker werd was er zelfs sprake van regelrechte afkeer. En die afkeer zou niet verdwijnen.
Klote wind, klote wegdek. Klote Wim die de route had bedacht. Klote Bert die niet op kop wilde. Klote sprint bij Zevenhuizen. Klote Wekema die ons zo nodig voorbij moest, ons klotefietsen verkopen en dan zelf op het beste materiaal rijden. Klote blonde Miep die de verkeerde kant op fietste. Klote fietspad dat ineens in onverhard overging.
Bah, ik vond het weer veel te zwaar. De hartslag kan het probleemloos aan maar de benen en het hoofd doen niet meer mee.
En dat was niet de eerste keer deze week. Mijn heuvelprogramma op de sportschool lukte ook van geen kanten.
Dus toen Wim na anderhalf uur vroeg of we nog een rondje langs Bakkeveen wilde kon hij de kloteboom in.
Ik hunker naar recreatieve ritjes met koffie en appeltaart in plaats van dat stompzinnige gestamp. Gezellig in een groep met leuke mensen. En dan leuke verhalen uitwisselen en genieten van het landschap.
Maar nee hoor, slechts 53,26 klotekilometers met een gemiddelde van 27,1 km/u incl uitrijden.

Lekkerbekken

2011-03-06T15:53:00.004+01:00

Die vraag van Wim (zie vorige bericht) liet mij niet los. "Gaan we zondag nog fietsen?".Natuurlijk wilde ik zondag/vandaag niet gaan fietsen. Ik was nog kapot van vrijdag en gisteren werd de verjaardag van Pa gevierd met een lekker etentje in "Zilt & Zo" in Hilversum dus van recupereren was geen sprake.
Maar ja, je laat zo'n jongen toch ook niet weer alleen fietsen. Vorige week was hij ook al alleen op pad en vrijdag moest ik hem teleurstellen omdat ik al ergens in Havelte zat toen hij SMSte.
Had ik geweten dat er vandaag nog twee Dijkridders en één verlengde Dijkridder aan de start zouden verschijnen dan had ik mij zeker nog drie keer omgedraaid.
Verbaasd was ik om vanochtend stemmen te horen. Twee manspersonen op een racefiets stelden zich voor als PdP en Bert. Zij kwamen mij vaag bekend voor.
Natuurlijk was Wim weer de laatste maar dat kwam omdat hij de banden nog moest oppompen van de fiets van Paul. Wim had Paul, die in het verlengde van de Dijklaan woont en dus als verlengde Dijkridder mag worden aangeduid, uitgenodigd.
Gelet op mijn culinaire agenda, maar daar over later meer, moest het een kort ritje worden. Max twee uur.
En dat was maar goed ook. Want Wim was duidelijk van plan om indruk te maken op zijn gast. Hij sleurde direct op kop. Zenuwachtig uit zijn ooghoeken kijkend bij het naderen van de blauwe bordjes. Toch was Wim geen partij voor Bert. Moeiteloos suisde Bert het peloton voorbij en wist nagenoeg alle bordjes op zijn naam te zetten.
Een poging van PdP zag er goed uit. Helaas had het bordje de verkeerde kleur en was hij de enige die de sprint aantrok.
Maar wat is die jongen de afgelopen gegroeid. Zijn trainingen in het geniep werpen duidelijk vruchten af. PdP deinsde er niet voor terug om het nodige kopwerk te verrichten.
Paul leek af en toe wat moeite hebben om te volgen maar niets was minder waar. Hij vond het gewoon niet nodig om bij iemand in het wiel te rijden en leverde daarmee misschien wel de zwaarste inspanning van ons allemaal.
Super weer en iets te veel smalle fietspaden naar mijn mening. Maar de knie leek het te houden.
Fotootje onderweg en een kleine 50 km op de teller.
Ontvangstcomité op de Dijklaan en terwijl de heren nog napraatten over hun prestaties heb ik nog even een knuffel bij Diana gehaald. Het schijnt dat zij haar man de laatste tijd maar weinig ziet omdat hij altijd in de sportschool zit.
Daarna snel gedoucht om vervolgens, zonder de Dijkridders, enorm te genieten van een heerlijke tapaslunch bij Havezathe Mensinge in Roden. Een aanrader voor de lekkerbekken. Maar die bijna 9000 verbrande kilocalorieën van afgelopen week, die zitten er nog niet bij.

Te veel van het goede?

2011-03-05T13:31:00.003+01:00

Week 8 dus maar snel vergeten en op naar week 9.
Maandagavond eerst maar eens een rustig uurtje op de spinfiets in de garage. En dat viel niet tegen. Eindelijk weer eens wat calorietjes verbrand.
Dinsdag een halfuurtje herstel in de garage.
Woensdag twee uur volle bak op de sportschool. Twee uur gewoon volle bak. En oh, dat ging lekker. NB. een maximale hartslag van 162 !!! kunnen halen. Gevolg van een weekje rust? En daarbij 1749 calorieën verbrand. Dat is toch al weer zo'n twintig glazen rode wijn.
Donderdag een half uurtje herstel en vrijdag.....
Ik voelde het eigenlijk al bij het opstaan. Ik was niet helemaal fit. Maar ja, eigenwijs als ik ben wilde ik toch wat kilometers gaan maken. Dat heb ik geweten.
Klimmen wilde ik. Dus op naar de Havelterberg met een top van 18 meter.
De eerste anderhalf uur ging het nog wel. Een gemiddelde van zo'n 27 km/u. Na 50 km kreeg ik m'n eerste echte inzinking. Ik dacht er aan om Margrethe te bellen. Na 70 km kreeg ik mijn tweede en laatste inzinking. Die zou nog 70 km duren. Na 90 km kreeg ik pijnscheuten in mijn rechterknie. Nog 50 km te gaan. Ik beloofde mezelf dat ik na ieder twintig kilometer even mocht rekken en een plak koek mocht eten.
Bij Smilde ging het niet meer. Ik streek neer op een bankje bij een snackmobiel waar ik een blikje cola kocht. Diverse scenario's door mijn hoofd.
"Ik ga Harko bellen en vragen of hij mij komt ophalen".
"Ik bel een taxi en laat mij naar huis brengen".
Na 142 km fietste ik, nou ja fietsten, de Dijklaan op.
Compleet gesloopt, het bijna uit schreeuwend van de pijn in mijn knie.
"Gaan we zondag nog fietsen?", vroeg Wim.

Helemaal niets!

2011-02-26T09:58:00.004+01:00

Het kan verkeren schreef de Amsterdamse dichter G.A. Bredero (1585-1618) onder al zijn werken.
Het kan verkeren.
Vorige week nog een dubbele spinningles en 175 kilometer op de weg. Deze week helemaal niets. Zelfs niet toen dominee Gremdaat mij gisteren probeerde mee te krijgen.
Maar ik weet me in goed gezelschap

Week 7 was top. Week 8 moeten we maar snel vergeten. Op naar week 9!

Barking Dogs

2011-02-20T14:24:00.002+01:00

Wat hebben blaffende honden, Chris Rea, Winston Churchill en twee dolende Dijkridders gemeen? Dat zal een groot raadsel blijven voor de Dijkridders die vanochtend wederom verzaakten. En toch liep Harko vanochtend in zijn wielerbroek rond. Ik zag het door het keukenraam. Ook Kim droeg iets sportiefs. Het zal wel iets met een bepaalde fantasie te maken hebben gehad want Harko was er niet bij toen Wim en ik vanochtend om tien over half tien, na wat gepruts met plastic zakjes tegen de kou, de Dijklaan verlieten voor een rondje Assen.
Reken maar op een uurtje knallen en dan naar huis had ik tegen Margrethe gezegd. Brrr, het zag er allemaal berekoud uit. Na de epilepsie-aanval van onze kat in de vroege ochtend was ik ondanks een dubbel dekbed niet meer warm geworden.
Ik was niet de enige die er last van had want Wim stopte al vrij snel om een extra windbreakertje aan te trekken, iets wat Harko wel al fietsend kan.
Maar al snel kwam het zonnetje erbij en werd het het mooiste weer van de wereld. Het eerste deel van de route was bekend terrein. Zo hadden we meester H ook al een keertje vanuit Zeijen opgehaald.
In Assen kon ik eindelijk iets aan Wim laten zien. De rechtbank was voor hem onbekend terrein (ja, ja).
Toen onder HET tunneltje door, een stukje wedstrijdparcours bij Ekehaar. Langs een monument voor een neergestort oorlogsvliegtuig, toevallig of met uiterste precisie neergestort op het vliegenierspad.
Daarna was het toch wel tijd om de terugreis te aanvaarden en leerde ik een voor mij nieuw aspect van Wim kennen. Ik zal niet zeggen dat hij de weg kwijt was, maar hij twijfelde! En als Wim twijfelt, dan slaan zijn vrouwelijke hormonen toe. Nee, hij heeft dan geen last van stemmingswisselingen of zoiets. Nee, Wim herhaalt dan ongevraagd, tot vervelens toe: "Ik weet honderd procent zeker dat we goed zitten".

Uiteindelijk bleken we goed te zitten. Maar 100% zeker?
Het was een mooi ritje van 70 km die ik na afloop heb geprobeerd weer te geven.

't is de lucht achter Oethoezen

2011-02-19T16:53:00.006+01:00

t Is de lucht achter Oethoezen,
t Is t torentje van Spiek,
t Is de weg van Lains noar Klooster,
En deur Westpolder langs de diek.

Ok deze route was het dus niet helemaal maar ik weet nu eindelijk hoe de lucht er achter Uithuizen uitziet.
Mijn ietwat gehavende Garmin had het allemaal voor mij uitgetekend. Ruim vijf uur, inclusief de tijd voor het verwisselen van een band functioneerde het ietwat gehavende toestel probleemloos.
Wat een mooie tocht. Het eerste deel erg vertrouwd: Leek, Lettelbert, Oostwold. In Oostwold links aanhouden. Was ik daar eerder geweest? Verder door Den Horn, Aduard. Geen tijd voor koffie bij Hammingh in Garnwerd. Dwars door Winsum, langs de trekvaart naar Onderdendam. Verder naar Kantens.

De tijd heeft hier echt stil gestaan. Mooi kerkje. En dan ..... de lucht achter Oethoezen. Doel bereikt.
Even zoeken in Usquert waar Garmin mij de -voor fietsers verboden- provinciale weg op wil hebben. En nu met de wind uit een gunstiger richting op naar Leek.
En dat alles in hartslag D1. Want zo luidde het advies van mijn coach.
Smalle boerenweggetjes, af en toe een silo van Wim.
Bij camping de Rode Haan realiseer ik me dat mijn voorband zo plat is als een dubbeltje. Hoe lang eigenlijk al. Als je zo in je eentje een paar uur op de fiets zit verlies je af en toe de wekelijkheid uit oog en hoofd.
Met de andere Ridders erbij kan ik me meestal wel drukken. Nu ben ik alleen. Mijn nauwelijks bloed bevattende handen doen pijn. Het duurt ongetwijfeld langer dan bij de gemiddelde Dijkpeddelaar. Maar het lukt en dat is het belangrijkste.
Tsja, en dan die laatste 20 kilometer. De hartslag kruipt toch wat omhoog maar ik probeer de rem er op te houden.

Leek komt in zicht. Ik voel m'n benen best wel maar wat een verschil met vorige week. Zingend fiets ik de Dijklaan in.

Zwarte zondag

2011-02-13T20:19:00.002+01:00

Zondag 13 februari 2011.
Toen ook Wim zich vanochtend afmeldde heb ik me ook nog maar een keertje omgedraaid.
Geen prikkel!
Ik kan het me niet heugen.

112

2011-02-12T12:52:00.003+01:00

De titel van dit bericht heeft niets te maken met blauwe zwaailichten, toeters en bellen.
Het is er eindelijk van gekomen gisteren. Mijn eerste duurtraining van dit jaar. Doelstelling 100km gehaald. En dat was best een inspanning.
De eerste anderhalf uur verfietsten probleemloos. Lekker lage hartslag D1. Dat zag er prima uit. Dat ging ik zo volhouden.
Mijn bedoeling was eerst wind tegen en terug wind mee. Maar dat is niet helemaal gelukt.
Na eerst twee beslist niet parmantige hazen gespot te hebben kletterde vlak voor Donkerbroek mijn Garmin over de klinkers. Het einde dacht ik, maar dat viel toch mee. Wel een aantal losse stukjes.
Bij de cassiere van de plaatselijke supermarkt rekende ik een doosje elastiekjes af. Nog zo'n valpartij moest ik voorkomen.
Af en toe viel de Garmin uit en dat was best lastig want ik kende de weg niet. ook vervelend omdat dan niet alle gegevens worden opgeslagen. Ik denk niet dat dit door de valpartij komt want afgelopen zomer had ik daar ook al problemen mee. Misschien dat ik hem opstuur, maar ja, dan ben ik hem ook weer een lange tijd kwijt.
Toen ik eenmaal de Smildervaart wist te bereiken kon ik het wel zonder de apparatuur. Maar toen functioneerde hij weer probleemloos.
Gaandeweg stelde ik mijn doel bij. Niet 100 km in D1, maar 100 km met een gemiddelde snelheid van 25 km/uur. Dat ging wel ten koste van de lage hartslag en m'n humeur. Het laatste uur was zwaar. Mijn handen, voeten en gezicht verkrampt.
Maar 't is gelukt.
112 kilometer.

Week 5

2011-02-08T17:44:00.003+01:00

Ondanks het drukke weekendprogramma heb ik gelukkig nog wel wat trainingsuurtjes kunnen maken.
In totaal 6.42 uur waarvan 2.28 uur op de racefiets en de overige tijd op de spinbike.
Maar ik haal het niet bij de prestaties van Wim.
Hij werd afgelopen vrijdag gesignaleerd bij de start van de Hornelandrally in Weert en dat is toch gauw 300km trappen.

Horneland Rally 2011

2011-02-04T15:48:00.003+01:00

Na slechts twee keer verkeerd te hebben gereden zijn we in het hotel in Weert gearriveerd. Even inchecken en weer wegwezen. Op naar de startlocatie even buiten Weert. Indien mogelijk vanavond bericht over de eerste etappe.
De volgers van hyves kunnen de updates het beste volgen via www.dijkridders.nl
De updates worden als reacties gemeld.

Rondje Smilde

2011-02-03T18:25:00.004+01:00

Nou, nou, het moet niet gekker worden. Twee nieuwe berichten op één dag. Je zou bijna denken dat ik het erg druk heb op het werk. Maar zeg nu zelf. Heb je vanmiddag naar buiten gekeken? Heb je het gezien?
SPRING IS IN THE AIR.
Dus even een mailtje naar Wim met de vraag of hij het druk had. Net op tijd, want Wim had ook naar buiten gekeken en zat al bijna op de fiets.
Rondje Smilde was hij van plan en dat werd het dus ook. Ruim zestig kilometer, met een straf windje tegen. Volgens nr. 53, die natuurlijk over de nodige voorkennis beschikt, zou dat op een gegeven moment anders worden. Na 25 km begon ik maar eens te informeren wanneer dat moment zou aanbreken.
Daarmee natuurlijk direct aangevend dat ik het nogal zwaar vond. Wim kletste maar door alsof hij met het grootste gemak de pedaaltjes rond kreeg. Toch leek het er af en toe op dat enkele zinnen wat hortend en stotend onder zijn snor vandaan kwamen. Zou hij het ook zwaar vinden? Neuh, Wim heeft het nooit zwaar.
Fijntjes wist hij mij te vertellen dat hij dit rondje, we deden er twee uur en 28 minuten over, normaliter in 1 uur 57 aflegde. Ja, hij weet je wel te motiveren. Op slag werden de benen twee keer zo zwaar na deze mededeling.
Dan maar op zoek naar een excuus. "ja maar ik heb gisteren twee uur gespind in het sportcentrum".
Ik was daar overigens samen met Harko de Verschrikkelijke waarmee ik steeds meer dingen mee gemeen blijk te hebben. Hij vertelde mij in de buurt van de 90kg grens te komen. Ik vertelde hem dat dit ook voor mij geldt.
Gelukkig hadden we het laatste stuk wind mee en was er ook nog tijd om het betalingsgedrag van enkele Zevenhuisters onder de loupe te nemen.
De huisjes van de Euroweg met platte daken waren indertijd bestemd voor personeel van de Netam, en het had maar weinig gescheeld of Anton Philips had op de Dijklaan gewoond.
Kortom, hij was weer fijn.
Heren Dijkridders, ik ben er zondag niet bij als jullie voor de 100km gaan. Succes.

Dit mogen we niet missen!

2011-02-03T13:12:00.004+01:00

klik op tekst voor vergroting

Ik heb me inmiddels ingeschreven.
Wie volgt?
naar de website

Trainingsachterstand loopt op.

2011-01-30T12:19:00.004+01:00

Ik had me stellig voorgenomen om deze ochtend een uurtje of vier in het zadel te blijven. Rustig tempo, rustige hartslag ter voorbereiding op de 150 km van de Amstel Gold. Dat was ook wel nodig gezien de schamele 113 kilometer die ik de eerste drie weken van dit jaar heb afgelegd. Nee, week 4 zou het moeten worden ook al omdat ik volgend weekend al weer verstek moet laten gaan.

Dus gisteren het materiaal in orde gebracht. Dat wil zeggen; het afbikken van de roest op de ketting en de oranje kleur laten verdwijnen.

Vanochtend om 09.00 uur vertrokken Wim en ik van de Dijklaan. Wim met als doel een rondje van ca anderhalf uur op de ATB, ik met als doel 4 uur op de racer.
Het was mistig, stikmistig.

En glad, af en toe spekglad. Rustig tempo en een lage hartslag, alles volgens planning.

Ofschoon het maar licht vroor, waren de gevolgen mede door de rijwind groot. De Garmin navigator liet het al na 5 minuten afweten. Het was niet de mist die dikker werd waardoor het zicht afnam maar het waren werkelijk bevroren brillenglazen. De ijspegels hingen aan alle uitstekende delen van mens en fiets. Maar toch was het goed te doen. Totdat, jawel, totdat ook ik eens lek reed. Het bandje liep maar langzaam leeg. Band verwisselen was geen optie zonder de aanwezigheid van Wickie. Dus werd het om de tien minuten stoppen om te pompen. En dat kan Wim errug goed.

Later dan gepland arriveerde Wim op de Dijklaan. Eerder dan gepland arriveerde ik op de Dijklaan. Slechts 48 km met een gemiddelde van 21,4 km-uur en een gemiddelde hartslag van 100! En weer is de trainingsachterstand opgelopen.

Week 3

2011-01-24T17:17:00.002+01:00

Week 3 zit er op.
En wat hebben de ridders deze week gepresteerd?
Is er afgelopen zondag nog geprikkeld?
We zullen het snel genoeg weten.
Wie geeft de aftrap?

Foto first

2011-01-16T16:26:00.005+01:00

Als blogger doe je het nooit goed.
Nu zeurde het peloton erover dat het de vorige keer twee weken had geduurd alvorens de foto's geplaatst werden. Dat kon toch echt niet.
Daarom: foto first.
En de verhalen?
De knobbelzwaan is de giraf onder de vogels,
Bert is de knobbelzwaan van de Dijkridders of is hij de giraf,
Van klimmer tot druppelaar,
Aquisitie op de fiets,
De eerste lekke band van dit jaar,
Wat deed de deurwaarder gisteren bij Wim?
Het vochtige veen van Fochteloo.
63,1 km met een straf windje hadden voor mij nog wel iets langer mogen duren. Het was weer errug gezellug, maar zo halen we die 150 km natuurlijk nooit.

Dan nu nog een prijsvraag:
Bedenk een leuke tekst bij de foto.
Als voorzet: "Een dagje op stap met mijn vrienden van de sociale werkplaats".

Onrustig weekje

2011-01-13T17:57:00.006+01:00

Zo mogen we de afgelopen week wel kwalificeren. Leek het er aanvankelijk op dat alleen Bert en Freek zich zouden inschrijven voor de Amstel Gold Race, inmiddels hebben vijf ridders zich aangemeld, dan wel door Freek laten aanmelden.
Omdat ik geen ambities had zat ik op 10 januari om 20.00 uur, het moment waarop 70.000 fietsidioten zich probeerden in te schrijven, lekker te spinnen in het sportcentrum.
Pas de volgende dag vernam ik dat ook PdP en de Klimmer zich hadden ingeschreven. En tsja, dan kun je natuurlijk niet achterblijven. Mijn inschrijving kwam probleemloos om 16.17 uur tot stand, maar zorgde toch wel even voor wat onrust. Merkwaardig genoeg ben ik overigens nog niemand tegengekomen die niet geplaatst is.
Ook de heren van het sportcentrum die zich voor de 250km hebben ingeschreven en daarvoor een speciaal opgesteld trainingsprogramma volgen zijn alle tien door de voorronde. Mijn beide neven Ronald en Michel en hun fietsmaatjes zijn er ook door. Het zal me niets verbazen als er straks 70.000 renners aan de start verschijnen.
Onrust vervolgens omdat Opa dacht geen bevestiging te hebben ontvangen. Uiteindelijk bleken alle vijf de ridders toch een bevestiging ontvangen te hebben voor de 150 km.
En op zoek naar een slaapplek in een volgeboekt Limburg zorgt natuurlijk ook voor enige reuring. Maar ook dat is gelukt. Vier van de vijf slaan hun kampement op in Heerlen en Freek vertoeft de hele week met vrouw en kinderen(?)in Hoog Vaals.

Donderdag mijn oude heuvelprogrammaatje op de sportschool gedaan maar dat viel vies tegen. Ik hoopte toch wel op enige vooruitgang ten opzicht van medio november. Maar dat bleek niet uit de grafieken. Aan de andere kant; van achteruitgang lijkt ook geen sprake te zijn en dat is na de vetgemeste december maand niet negatief.

Vandaag mijn vrije vrijdag. Van het voornemen om een lange duurtraining te fietsen ben ik maar snel afgestapt toen ik vanochtend naar buiten keek. Best wel jammer. Inmiddels heb ik mijn oude Koga ook van een snelheidssensor voorzien zodat ik mijn Polarhartslagmeter nu op drie fietsen kan gebruiken.
Maar goed, alle aandacht maar gericht op het rallypaard want dat krijgt morgen weer de sporen.

En zondag? Zondag wordt er natuurlijk weer geprikkeld. Het lijkt droog te blijven. Als het aan mij ligt een lange rustige duurtraining. Nog maar drie maanden en dan staat de 150 km voor de deur. Er moet dus serieus gewerkt worden! We starten om 9.30 uur. Voor Harko: Dat is als de grote wijzer helemaal bovenaan staat op de 12 en de kleine wijzer de 9 aanwijst.

Je moet het zelf weten of de zin van het leven.

2011-01-09T13:01:00.006+01:00

Voor de tweede prikkel van dit jaar verschenen slechts drie Ridders aan de start. PdP was niet fit, Freek nog steeds geblesseerd en Harko de Verschrikkelijke was moe. Erg jammer, maar dat betekende wel weer eens een keer op tijd vertrekken. Gelet op de gunstige weersvoorspellingen was besloten om de racefiets te pakken dus was het vanochtend wel even slikken toen de Dijklaan spekglad bleek te zijn. Rustig aan: luidde de opdracht.
Omdat ik een huis had gezien in Zevenhuizen wat mij wel wat leek, nu de aankoop van een keuken en badkamer bij de firma Brugman op een drama uit is gelopen, werd koers gezet naar de Veldstreek. Even leek het erop dat Bert zijn achterderailleur versplinterde maar het bleek maar een flesje te zijn waar hij over heen reed. Er sprong van alles in het rond maar het bleek loos alarm. Het huis zagen we overigens niet aan het stuk Veldstreek waarover wij fietsten.
In zuidwestelijke richting gingen wij, want daar kwam de wind vandaan. Smalende opmerkingen over mijn oude Koga verstomden toen een pekelstrooier ons tegemoet kwam. Met het zout op de lippen fietsten wij verder.
De eerste col van dit jaar werd moeiteloos genomen. Gelukkig was deze duidelijk met borden aangegeven. Echt een col voor Wim

Via Donkerbroek weer terug. Geniepig de blauwe bordjes pakken. In 7 huizen werd er echt gesprint. Volgens Bert lag ik 2 cm voor Wim. Wim weet het niet. Ik wel maar zeg lekker niets. Gefeliciteerd Wim.
Op de terugweg het andere stuk Veldstreek gepakt. Het bewuste huis gevonden. Zag er erg leuk uit maar volgens Wim erg verzakt.

Een door de gladheid rustig verreden rit. Vijftig kilometer diepgaande gesprekken over de zin van het leven, de reden waarom slachtkuikens in de laatste fase van hun leven geen mais meer gevoederd krijgen en of je het nu wel of niet zelf moet weten. Waarbij het natuurlijk de grote vraag is of je iets weet, kunt weten of moet weten of zou moeten weten.
Het bleef nog lang onrustig op het Dijklaantje.

Week 1

2011-01-07T14:50:00.003+01:00

Deze week maar eens serieus tekeer gegaan in de sportschool. Spinning, cycling, wie het verschil nog kan ontdekken is een held. Maar liefst twee keer een dubbele les gevolgd deze week. Dinsdag in mijn eentje en toen Harko mij op woensdag smste kon ik natuurlijk niet achterblijven. Natuurlijk erg benieuwd hoe het de tweede dag zou gaan. Kan dat wel zo zonder herstel? Ja, dus.
En het mag ook wel want na de Ventoux is mijn gewicht met 6kg toegenomen.
Langzaam maar zeker wil ik ook weer wat dieper gaan. Volgens de cardioloog hoef ik mij immers niet meer in te houden.
Het blijft echter onduidelijk hoe ik met mijn hartslagmeter moet trainen. Welke zones moet ik aanhouden? De invloed van de medicijnen is groot.
Ik heb het afgelopen jaar de volgende hartslagzones aangehouden:

Gedurende de 2.07 uur van de beklimming van de Ventoux reed ik 8.48 minuten in de maximale zone. In de 1.50 uur van afgelopen woensdag verbleef ik ruim 21 minuten in de hoogste regionen.
Wel of niet goed bezig? Wie het weet mag het zeggen.

Morgen vroeg op voor een rally.
En zondag? Zondag misschien weer tijd voor een ritje met de Dijkridders

De uitdaging 2011!!!!!!

2011-01-03T19:08:00.004+01:00

Haha heren Dijkridders,
Daar gaan we.
Wie wordt Dijkridder 2011?
Wie durft de strijd met zichzelf aan?
Wie legt de lat het hoogst?
Wie maakt zijn woorden waar?

Kortom:
Wat ga je doen dit jaar. Waar ligt je uitdaging?
Stel je zelf een doel en ga er voor.
Wordt het de Ventoux, La Marmotte, de Anna's hoeve berg? (bestaat die nog Aart?)
Richt je je op een bepaalde tijd of dek je je in.
Durf jij je doel te stellen en een poging te doen om dit waar te maken?
Of hou je je liever op de vlakte.

Ik nodig, nee, ik daag alle lezers van deze blog uit, Dijkridders of niet om hun wielerdoelen voor 2011 kenbaar te maken en hun vorderingen op deze blog bij te houden.

Wie durft?

En wie durft als eerste te reageren?

De kop is er af!

2011-01-02T20:46:00.005+01:00

Ietwat beneveld van de glühwein, de snert en de ballen en worstebroodjes van Diana ben ik toch maar even achter de laptop gekropen. Maar om nu te zeggen dat het makkelijk gaat. Het apparaat komt mij zeer bekend voor maar het toetsenbord niet. Er verschijnen iets te veel rare letters in beeld terwijl ik toch echt de juiste toetsen beroer......toch?

Het grote voordeel van de traditionele Dijkridders nieuwjaarsborrel is dat de garage weer eens een keer wordt opgeruimd. De ontvangst is namelijk in de garage. Want zeg nu zelf. Dat tuig wil je toch niet in je huis hebben.
De sfeer zat er goed in. Niet alleen de Dijkridders vermaakten zich, ook de jonkvrouwen hadden zichtbaar plezier. En dan natuurlijk niet te vergeten de kleine schildknaapjes die zich zichtbaar tegoed deden aan de frietjes, chocola en spekkies. Helaas moesten een paar van de kleintjes wegens ziekte het lekkers aan zich voorbij laten gaan.

Even had het er nog naar uitgezien dat Ridder Aart vanuit het Hilversumse met zijn jonkvrouw naar "de Lieke' zou galopperen. Maar helaas daar zullen we nog even op moeten wachten. Wel leefde hij per SMS mee. Aart en Angèle ook voor jullie alle goeds voor 2011

Bij de afsluiting van zo'n dag zou je bijna vergeten hoe dramatisch alles begon.

Drie verkleumde Dijkridders die volgens afspraak keurig om 10.00 uur paraat stonden. Eén Dijkridder, die aanvankelijk wel om 09.30 uur wilde vertrekken op wie het wachten was. Nee, we noemen geen namen maar de trouwe volgers van deze blog weten dat zijn naam met een H begint.
Terwijl PdP, Wim en ik langzaam maar zeker insneeuwden was meneer bezig met z'n steunkousen. Want die kousen mag je pas op het laatste moment aantrekken. Daarna was hij zijn overschoenen kwijt. En wij maar wachten.

Uiteindelijk vertrok het kwartet op de ATB voor een rit, niet door het bos. Dit laatste ongetwijfeld omdat er binnen de Dijkridders bepaalde stromingen zijn die niet meer op mij in de Friese wouden willen wachten.

Een lekker tochtje waarbij het tempo niet al te hoog lag zodat er het één en ander gekeuveld kon worden. Een contemplatief moment voor de Dijkridders die dat wilden. En dat schept een band.
Zenmeester Wim koos een brug uit voor het delen van de intiemste momenten.
Zodoende leerden wij dat Harko op dit moment nog niet weet waar hij staat maar verwacht in februari meer duidelijkheid te kunnen geven.
Van Patrick vernamen wij dat hij zo langzamerhand zijn draai heeft gevonden in zijn nieuwe job met gevolg dat zijn studenten elleboog als sneeuw voor de zon verdwenen is.
Tsja, en Wim probeerde slechts voor de derde keer deze week zijn mop uit over een bermbom op het stuk waar ik eerder deze week verzaakte. Hij wilde er persé nog even langs voor een foto.

Op zeer onsportieve wijze wist hij overigens het bordje "Een" voor mijn neus weg te kapen door aan mijn arm te trekken terwijl ik dacht dat hij steun zocht.

Dat er meer wegen zijn die naar of door "Een" leiden is ook duidelijk geworden. Slaafs als ik ben ging ik als enige rechts de rotonde over. Wim en Patrick gingen links. Harko geleid door zijn steunkousen ging rechtdoor. Dwars over de bult.

In de buurt van het Ronostrand rook ik de stal. Ik had wat gegeten en voelde de krachten opkomen. Met Wim op kop. "je rijdt steeds een half wiel voor mij", zegt hij. "Dat vind ik vervelend". Het tempo gaat omhoog. PdP en Harko de Verschrikkelijke doen geen enkele poging te volgen. Even speel ik met de gedachte om Wim op een vreselijke manier het snot voor de ogen te rijden. Maar dan denk ik aan mijn goede voornemens. Wim gaat mij voorbij. Ik "kan" hem niet volgen.

Een ritje van ongeveer 42 km.
En nu de garage opruimen.

Jaaroverzicht 2010

2010-12-31T15:44:00.002+01:00

171 trainingen inclusief sportschool
268,14 uur
177039 Kcal
3586 Km
18050 hoogtemeters
25,21 Km/u (gem)
117 Hsf (gem)

Hoogtepunten:
Mont Ventoux (3x)
Alpe d'Huez
Col des Portes
Limburgs Mooiste

Dieptepunten:
Alles op de ATB :-)

Rustig duurritje

2010-12-29T15:59:00.003+01:00

Tsja, als je met Wim en Harko op pad gaat dan weet je het wel.
Dan ben je de zwakste schakel.
Bij een temperatuur van minus 7 graden vertrokken wij vanochtend om iets over tienen.
Op de ATB en omdat ik weinig zin had om na afloop een fiets schoon te moeten maken pakte ik de oude. Na de tocht in Gasselte heb ik het middenblad vervangen en het resultaat was merkbaar. Hij trapte en schakelde weer als vanouds.

Eerst richting Zevenhuizen, toen het Harense bosje door, Bakkeveen, Freulevijver, weer Bakkeveen. Het eerste deel kon ik nog wel redelijk meekomen, dacht ik. Maar na twee uur, twee glijpartijen en steeds weer die k....paadjes doofde heel langzaam het licht. Mijn verzoek om een minder technisch parcours werd afgestraft. Zo'n verzoek zal ik nooit meer doen. Nog meer van die ellende was het gevolg. En Wim en Harko gingen maar door.

Tweeëneenhalfuur en 50 km later arriveerde ik, nauwelijks nog in staat een woord te spreken op de Dijklaan. Harko vatte de rit terecht samen. Het was een rustig duurritje geweest. Nu het herstel nog.

Zondag 2 januari om 17.00 uur: traditionele Dijkridders Nieuwjaarsborrel!

Afgelopen zondag

2010-12-21T19:11:00.003+01:00

Afgelopen zondag geen hoogverraad op de Dijklaan, maar 3 ridders die op zaterdag al afgesproken hadden te gaan fietsen. Alledrie (W-B-F) er over eens dat half 10 de beste tijd was om te starten. De vierde man kon niet mee omdat hij volgens Berrt RSI heeft. Dat leggen ridders uit als Riding on Sunday Impossible. En zo gebeurde het dat wij bij een temperatuur van 17,6 graden Fahrenheid onder de bezielende leiding van Bert een prachtige tocht reden van 30km.
Eerst door de bossen en over de bult van Nienoord waarna koers gezet werd naar de bossen van Nietap. Met een omtrekkende beweging door Roden terug naar hetzelfde bos, stuitten wij op een midwinterhoornblazer. De blazer bleek een soort van Schotse-Hooglander-vanger-van-Nietap te zijn want al snel werden wij opgejaagd door deze grote beesten. Terug naar Nienoord voor de grote finale en daarna naar huis waar wij dachten dat PdP de choclademelk warm had staan. Helaas niet.

Koud? niet echt.
Mooi? Schitterend!!
Moe? Dat wel.

Hoogverraad op Dijklaan

2010-11-28T11:58:00.003+01:00

Van enige saamhorigheid is allang geen sprake meer. Na de beklimming van de Ventoux is nog met minimaal succes een enkele poging ondernomen om een gezamenlijke zondagochtendprikkel te ondergaan. Thans is het dieptepunt bereikt. De leus: Eén voor allen, allen voor één kunnen de ridders op hun buik schrijven.

Ridder 1: Zullen we zondag gaan fietsen?
Ridder 2: Ok, vertrek om 10.00 uur.
Ridder 3: Zondag wil ik wel. Zaterdagochtend kan ik niet.
Ridder 4: Als ik ga fietsen ga ik op zaterdag.
Ridder 5: Zondag wil ik wel maar om 09.00 uur.
Ridder 6: Ik ga zondag mee.
Dat ziet er goed uit. Maar liefst 5 Dijkridders die de prikkel kunnen rijden.

Dan op zondagochtend 08.30 uur een emailtje van ridder 5. Ik ga niet mee, ik ben gisteren al stiekem wezen fietsen met ridders 3 en 4. Ook ridder 6 haakt af. Uiteindelijk vertrekken Freek en ik, beiden een uur eerder opgestaan om rekening te houden met de wens van anderen om 09.00 uur.

Heren, uw saamhorigheidsgevoel wordt tot ver over de landsgrenzen geprezen!

De onsportievelingen zijn gestraft. Het was berekoud maar oh zo mooi.

Gereden wordt er wel

2010-11-07T18:33:00.004+01:00

Krap 11 maanden geleden schreef ik onderstaand bericht,

Nu wordt er vanaf oktober al niet echt meer gefietst door de Dijkridders. Zelfs niet op zo'n mooie dag als vandaag. Ok uitzondering vormen Wim en Harko. Maar dat zijn ook de oud gedienden die fietsen altijd leuk gevonden hebben en leuk zullen blijven vinden.

Komt het omdat het doel is bereikt?
Misschien wel. Bij mij is de motivatie ver te zoeken. Ook in de sportschool. Gevolg: de kilo's vliegen er aan. Misschien was het ook wel een beetje veel. Drie keer per week aan de bak.
Oude liefde roest niet.
Vorig weekend werd sinds lange tijd weer een rally gereden. Op 8 december a.s. rijden E-J en ik de laatste (en voor ons ook de eerste) AMAC avondrit in Amersfoort. Op 8 januari rijd ik met Klaas de omloop van het Oosten ter voorbereiding op de immer waanzinnige Horneland Rally. Eén week later de Happy New Years Drive met Margrethe achter het stuur.
Gereden wordt er wel. Maar neit op de fiets.

18 %

2010-10-31T20:32:00.003+01:00

Tsja, en dan kom je thuis na een weekend scheuren en glijden over Limburgse, Belgische en Duitse paden, en dan verwacht je natuurlijk wel iets van een berichtje van de Dijkridders. Afstanden, kilometers, stijgingspercentages, valpartijen. maar nee hoor, niks, nada noppes.
Zaten de heren thuis, bij de kachel?
De BMJW ragde over 1500 km. De ene haarspeld na de andere haarspeld. Limburg, voerstreek, Eifel, Moezel en Rijn, hellingen van maar liefst 18%. Waanzinnig mooie rijroute, niet zo uitdagend voor de navigator die de ene primatour na de andere primatour moest slikken.
Mannen en machine zijn wederom heel gebleven, op alweer de uitlaat na. Na dag 1 op een dertiende plek die vandaag waarschijnlijk niet verbeterd zal zijn.
Hé Ridders, waar waren jullie?

Er is meer in het leven

2010-10-24T18:23:00.002+02:00

Ja, Dijkridders, zo is het! klik op deze link

Galibier

2010-10-20T12:41:00.003+02:00

Helaas, helaas ook dit jaar een Tour de France zonder de Ventoux. De door Aart aangebrachte wegdekschilderingen zullen dus niet over de gehele wereld worden uitgezonden. De naamsbekendheid van de Dijkridders zal niet groter worden.

Wel dit jaar de col du Galibier en maar liefst twee keer. Een beklimming die er ook mag zijn. Zeker als je de Telegraphe die daaraan vooraf gaat ook nog even mee pikt. En ook een stukje hoger. De top op 2645 meter en 1924 hoogtemeters. Een gemiddeld stijgingspercentage van slechts 5,5 % als gevolg van een 3,5 km lange afdaling tussen de Telegraphe en Valloire.

Maar ja, 't is geen Provence. Geen joie de vivre maar gewoon afzien.
We zullen wel zien waar ons campertje deze zomer heen rijdt. Er gaan geruchten ......

Goede voornemens

2010-10-17T16:53:00.005+02:00

In de vrieskou stonden vanochtend twee Dijkridders om 08.20 uur paraat. Meester Wim had ons immers bevolen om op tijd klaar te staan. Ja, daar waar het over de ATB gaat is Wim niet alleen heer maar ook meester.
Waren zijn voornemens goed of was het zijn bedoeling om ons te laten voelen wat het is als je op een Dijkridder moet wachten. Ja, om 08.20 uur ging even het raam open. “Of het koud was”, vroeg hij. “Ja Wim, het vriest”.
Ruim tien minuten later voegde hij zich bij ons.
Goede voornemens in ieder geval bij PdP. Hij wilde de organisatie niet het gevoel geven dat de 25 kilometerroute helemaal voor niets was uitgezet. Dat leverde hem een mooie medaille op. Wim en ik gingen voor de 55 km.
Goede voornemens ook bij mij. Eigen tempo rijden en niet vallen. Dat eerste lukte wel het tweede niet. Twee keer vandaag dus er lijkt sprake te zijn van progressie. De eerste keer testte ik uit eigen beweging het mulle zand maar de tweede keer werd ik notabene door een veldrijder met een forse schouderduw van het parcours afgeduwd.
Helaas moet ik constateren dat tempowisselingen bij mij niet meer willen. Wat een verschil met begin van dit jaar toen alles nog mogelijk leek. Op 3 februari 2010 kon ik nog volgen.

Vandaag reden bijna alle 800 deelnemers mij voorbij. Wim had al wortel geschoten toen ik bij de finish arriveerde.
Maar wel een mooie rit en een superweertje dus wat wil een mens nog meer. In totaal een kleine 70 kilometer gepeddeld met een gemiddelde van 20,4 km/u.

Galeislaaf

2010-10-13T12:51:00.004+02:00

We wisten het al, maar nu weten we het zeker.
Ridder Aart is nu officieel toegetreden tot het gilde van galeislaven.

Het heeft monsier Pic behaagd om onze Aart het Brevet de Galérien du Mont-Ventoux toe te kennen. En dat krijg je niet zomaar. Daar moet je wel wat voor doen. Namelijk 4 x op één dag omhoog met als laatste de klim op de ATB via de route des Cèdres.

Kortom 4 x hulde voor Aart.

Welke Dijkridder volgt?

Thuiswedstrijd

2010-10-12T13:07:00.001+02:00

Bikelife Veldtoertocht

zondag 17 oktober, starten van 9.00 tot 10.00 uur; startplaats camping RONO strand in Een; afstanden 25-40 en 55 km

Uitgebreid verslag van de Dwingelerveldtoertocht

2010-10-09T17:38:00.008+02:00

Men vraagt mij weleens: “Wie is toch die man wiens hoofd het mooie shirt van de Dijkridders siert”. Met gepaste trots noem ik dan niet alleen zijn naam maar vertel ik ook wat anekdotes over hem. Lou Bandy. Waarom ridder Hut zijn beeldtenis op onze shirts heeft laten plaatsen is mij een raadsel maar ik reken mij inmiddels tot een ware Lou Bandy fan.
Dus toen vanochtend vijf Dijkridders met evenzovele fietsen achterop twee auto's de Dijklaan verlieten richting de Dwingelerveldtoertocht schalde het repertoire van Lou door de auto van team Hut.
Zoek de zon op,
Als ik in mijn klamboe lig,
Wie heeft er suiker in de erwtensoep gedaan.
Zijn veertien allergrootste successen werden uit volle borst meegezongen. Met als hoogtepunt Mijn Tante Veronika.
En de terugweg was niet anders met dat ene verschil dat de tekst er nu nog beter in zat dan op de heenreis.
Kortom, de Dwingelerveldtocht was een groot succes.

"Lou Bandy onze held"

Volgende week de Bike Life Tocht vanuit Een. Die tocht draag ik graag op aan Willy Derby, de broer van Lou Bandy. Willy Derby was ook een beroemde zanger onder meer bekend van Daar Bij Dien Molen en Twee Oogen Zoo Blauw. Of Willy en Lou konden fietsen heb ik niet kunnen achterhalen.